"Karac'oğlan der ki yandım da öldüm

Her bir deliliği kendimde buldum

Dolanıp da kavil yerine geldim

Kavil yerlerinde bulamadığım"

Ozan gibi benim de çok oldu, sözleşilen yerlerde bulamadığım. Lisenin son gününde sınıf arkadaşlarımızla sözleşmiştik, tam 1 yıl sonra buluşmak üzere. O gün geldiğinde ben Kaportacı Hasan Usta'dan izin aldım. Hava bozuktu, yola çıktım, sağanak başladı. Şemsiyem olduğu hâlde dereye düşmüş gibi ıslandım. Yağmur dinerken kavil yerine varıp ıslak ıslak bekledim... Bir kişi bile gelmedi.

Söz, insan icadı; sözünde durmamak da öyle. "Söz senettir" ama resmî senet yapsan bile o sözün tutulmadığı olur. Büyük sözler tutulmayınca kıyamet kopmaz fakat içimizden bir şeyler kopar, birileri teker meker yuvarlanıp çıkar hayatımızdan.

Oysa siyaset dünyasında durum farklıdır. Seçimden önce halka verilen sözlerin seçimden sonra tutulmadığı çoktur. Ama insanlar bunu olağan bulur, kıyameti koparmaz. Asıl, siyaset gereği verilmiş sözlerin tutulmasıdır insanları hayrete düşüren.

Verdikleri sözlerin çoğunu yerine getir(e)meyen insanlar vardır, örneğin bazı ustalar. Biz yine de onlarla iletişimi kesmeyiz. İşimizi neden yapmadıklarına dair gayet makul bahaneler bulurlar her defasında. Oysa tutamayacağı sözü veren de sahtekâr değil midir?

Mehmet Akif, 5 çocuğuyla yoksul yaşarken arkadaşı Hasan Efendi'nin 3 çocuğuna da bakmak zorunda kalır. Baytar Mektebinde birbirlerine söz vermişlerdir: İkisinden biri erken ölürse ölenin çocuklarına diğeri bakacaktır. Ve bilirler ki söz namustur...

Keçecizâde İzzet Bey, sevgili eşinin hastalanması üzerine, "Hanımım benden önce ölürse ben bu konağı yakarım!" diye figan eylemiş. Bir zaman sonra kadıncağıza emrihak vaki olunca şair evdeki eşyaları çalışanlarına dağıtmış, mangalı devirip bir miktar yangın çıkarmış. Bunu yapmasa da olurmuş diyeceksiniz. Kimseye verilmiş bir söz değil ki bu.

Ama kişinin kendine verdiği söz de önemli.