Satışa çıkarılan mezar yerleri için kavga çıktı. Deniz manzaralı mezar yerini kapmayı başaranların mutlu olduğunu gördük. Ellerini kafalarının arkasında birleştirip yattıkları yerden martıları ve mavi sularda yüzen gemileri seyredebileceklerini düşünüyorlar. "Ölmek için yaratılmış kişioğlu" yatacağı mezarı çok önemsiyor.

Oysa asıl mezarlar, geride kalanların içerlerinde. Kalplerimiz günden güne büyüyen birer nekropol. En sevdiklerimiz ön saflarda. Sık sık çiçeklerini tazeliyoruz; arife, bayram, seneidevriye bekleyecek değiliz. Görüşüp konuşuyoruz onlarla. "Selam olsun bizden güzel dünyaya / Bahçelerde hâlâ güller açar mı / Selam olsun sonsuz güneşe aya / Işıklar gölgeler suda oynar mı" (Tanpınar) gibi sorular soruyor; "Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü / Alıştığımız bir şeydi yaşamak" (Tarancı) diye özlemle anıyorlar hayatı. Bir garip yaşamak sürüp gidiyor içerlerimizde.

Ziya Osman'ın, "Bir yaprak dökümüdür dört yandan / Bir dostun, seninle ağlamış gülmüş / Bir sabah gazeteyi açarsın ki / Ölmüş..." dediklerinden önce ve sonra gelen insanlar da yatar içimizdeki mezarlıkta. Ninemizden, babamızdan, hiç tanımadığımız, haberlere konu olmuş ölü çocuklara, sevdiğimiz şairlere kadar... Fakat "Unutursak kalbimiz kurusun" falan dediklerinin bir kısmını unutursun, yenilere yer açmak için. Her mezarlığın bir sınırı vardır. Ve çünkü insan unutmadan sağ kalmayı başaramıyor.

Bir de yaşayan ölüler vardır içimizdeki nekropolde. Dün aynı duaları etmişizdir, iyilik, doğruluk, güzellik üstüne aynı türküleri söylemişizdir. Birden hidayete erdiğini görürsün, dün kol kola, omuz omuza durduğun insanın. Bir çukurdadır şimdi fakat yükseklerde sanır kendini. Aklını kaçırmışlar gibi de konuşur durur. Ölüden korkulur mu hiç? Bunlardan korkulur...