Traktörü öven bir köy oyunu, "Eski günler artık geride kaldı" şarkısıyla bitecektir. Yazar Bertolt Brecht neşeli bir beste yapar. Besteyi nasıl yaptığını da şöyle açıklar: "Chopin'in Cenaze Marşı'nı tersine çevirdim..."

Aklı başında insan, olaylara ve olgulara farklı açılardan -hatta tam tersinden de-  bakabilendir. Görülür ki bazen tersi düzünden iyidir.

Kazanılmış bir savaşın ardından ölüler arasında gezinen Aristo'ya bu kahramanlık tablosunu sorarlar. Üstat şöyle der: "Zafer yahut hiç..."

Keramet göstersin diye zorbaladıkları Hoca'mız mecburen üç kez "Ey dağ, yürü!" diye ünleyip ardından "Dağ yürümezse abdal yürür." diyerek yola koyulur ya, tersinden bakabilmek böyle bir şeydir.

Biz mizahçılar da her şeye ve kendine ters açılardan da bakabilen insanlarız. Mizah böyle oluşur çünkü. Yanlışlar böyle görülür ve düzeltilir.

Büyük İskender -büyük müdür gerçekten- bir gemiciyi korsanlık yapıyor diye azarlamış. "N’eyleyelim ki" demiş adam, “bir gemisi olana korsan deniyor, donanması olana fatih..." İşte, bu fıkrayı uyduran adamdan söz ediyoruz tam olarak.

Neyzen Tevfik ağzı bozuk bir insandır. Bir gün "Bak, böyle konuşuyorsun ama Allah seni yakacak." diye çıkışan bir zatı terslemiş:

"Sana ne be adam! Yakacaksa kendi malını yakacak..."

Ters açıdan bakmak, şaşı bakmak değildir. İnsan farklı olayım diye de ters açıdan bakmaz. Bazı adamlar vardır, örneğin. Onların gittiği yolun tersinin doğru olduğunu anlarsın. Ama elinde olmaz çoğu zaman, gidemezsin.

O zaman da Hoca'nın eşeğe ters bindiği gelir aklına. Yani "Nedir Hoca'm böyle oturmaktan maksadın?" diye sual edenlere, "Yahu, mecbur kaldık da bindik. Bari eşekle aynı yöne gittiğimizi görmeyelim." dediği...