Bir insanın yabancı dil bildiğini nasıl anlarsınız?

Konuşmasından mı? Çoğu zaman hayır.

Daha ilk sohbette “Benim İngilizcem var” deme şeklinden anlarsınız.
Artık yabancı dil, sadece derdini anlatmak meselesi değil.

Biraz da kiminle aynı masaya oturabildiğin, nerede söz alabildiğin meselesi.

Yani iletişim diye başlayıp, farkında olmadan statüye bağlanan bir konu.
Aynı kelimeleri bilen iki kişi düşünün.

Biri konuşunca “ne güzel konuşuyor” deniyor,

Diğeri konuşunca “idare eder” denip geçiliyor. Kelime aynı, cümle aynı...

Ama algı başka.

Çünkü mesele dil değil, dili kimin, nerede konuştuğu.

Biz bunu Trabzon’da daha net görüyoruz. Aynı okuldan çıkan çocuklar var,
biri rahat rahat konuşuyor,
diğeri “ya yanlış söylersem” diye susuyor.

Dil = Özgüven Meselesi
Yabancı dil bilmek sadece kelime ezberi değil.
Ne zaman konuşacağını, ne zaman susacağını bilmek.

Bir ortamda “yanlış anlaşıldım” demeden kendini anlatabilmek. Bir toplantıda geride kalmamaktır.
Dil bilen çocuk biraz daha özgüvenli oluyor. Çünkü dünyaya kapalı değil.
Dışarıdan gelen biriyle konuşabiliyor, internette gördüğünü anlayabiliyor,

kendini küçük hissetmiyor. Aynı Sınıf, Farklı Hayatlar
Bir sınıfa girin, arka sıraya geçip çocuklara bakın. Aynı tahtaya bakıyorlar ama aynı hayali kurmuyorlar.

Bazı çocuk evde yabancı dile maruz kalıyor, bazısı sadece sınavda görüyor.
Biri için dil hayatın bir parçası,

diğeri için zorunlu bir ders.

Bu fark sadece eğitim farkı değil,

bu bildiğin sosyoloji.

Evde konuşulan, izlenen, duyulan şey sınıfa taşınıyor.

Dil Bilmek Havalı mı?

Açık konuşalım: Evet, hâlâ havalı.

Ama havalı olan aksan yapmak değil.

Havalı olan, bir ortamda ezilmemek.

Bir yere girdiğinde “acaba ben buraya ait miyim” diye düşünmemek.

Bugün yabancı dil, farkında olsak da olmasak da, insanın önüne kapı açıyor.
Açamayanlar içinse kapı kapalı kalıyor.

Asıl Mesele

Biz çocuklara yabancı dili gerçekten hayat için mi öğretiyoruz, yoksa sınav geçsin diye mi?
Eğer mesele sadece notsa, birkaç kalıp yeter.

Ama mesele hayatta ayakta durmaksa, o zaman yabancı dil ders değil,
bir yaşam becerisi.

Ve belki de en büyük hata şu:
Biz dili anlatıyoruz,

ama dilin insana ne kazandırdığını yeterince konuşmuyoruz.