Sınıfa giriyorsun, kapıyı kapatıyorsun, dışarısı susuyor.
İçeride yirmi beş çift göz sana bakıyor.
Aynı sırada oturuyorlar ama aynı yerden gelmiyorlar hayata.
Birinin ayakkabısı hep temiz, çünkü çamura basacağı sokak yok.
Ötekinin ayakkabısı hep tozlu, çünkü hayat ona asfalt göstermemiş.
Ama ikisine de aynı kitap veriliyor.
Aynı sorular soruluyor.
Aynı cevaplar bekleniyor.
Trabzon’da bir sınıf bu.
Ama aslında memleketin özeti.
Bir sırada balıkçı çocuğu var,
yanında memur çocuğu,
arkada işsiz babanın suskun oğlu,
önde geleceği şimdiden planlanmış bir kız çocuğu.
Öğretmen tahtaya yazıyor: “Başarı nedir?”
Kitap diyor ki: “Hedefine ulaşmaktır.”
Peki kimin hedefi var?
Kimin hayal kurmaya gücü yetiyor?
Kimi daha yola çıkmadan yorulmuş,
kimi daha yarış başlamadan kazanmış.
Biz diyoruz ki: Herkes eşit.
Ama eşitlik aynı sıraya oturtmak değil.
Aç çocuğa matematik anlatmak kolay,
ama onun aklı açken sayı saymasını beklemek adil değil.
Çocuk sınavda yanlış yapınca kızıyoruz.
Ama hayatta yanlış yapınca kim öğretecek ona toparlanmayı?
Test çözüyor ama derdini anlatamıyor.
Kompozisyon yazıyor ama içini dökecek kelime bulamıyor.
Bir sınıf Trabzon, bir sınıf Türkiye…
O sınıfta sadece ders yok.
Kırgınlık var, umut var, korku var, inat var.
Ama biz çoğu zaman sadece not defterine bakıyoruz,
çocuğun yüzüne değil.
Eğitim dediğin şey,
çocuğu kalıba sokmak değil,
onu kendisi olmaya cesaretlendirmektir.
“Senin yolun da var” diyebilmektir.
“Başkası gibi olmak zorunda değilsin” demektir.
Tahta silinir, defter yırtılır, kitap eskir.
Ama bir çocuğa zamanında söylenen doğru bir söz,
yıllar sonra bile onu ayakta tutar.
Mesele ders değil.
mesele insan yetiştirmek.