Günümüzde insanlar artık kendisini sürekli bir hareket ve gürültü karmaşası içerisinde buluyor. Şehirlerin hiç durmayan uğultusu, ekranların bitmek bilmeyen algısı, hayatın dayattığı hızlı tempo bizleri kendimize yabancılaştırıyor. Oysa ki sessizlik, çoğu zaman korkulan ya da boş bir an olarak görülse de, aslında insan ruhunun en derin his ve ihtiyaçlarından birisi olarak yer almaktadır.
Sessizlik; yalnızca dış dünyadaki seslerinin susması değildir. Aynı zamanda zihnimizde dolaşan, çoğu zaman gereksiz telaş ve kaygılardan ibaret olan unsurların da bir süreliğine durması ve kendi benliğimizi dinlemeye başladığımız kendimize özel bir andır. İnsan, sessizlik sayesinde kendisini duyar, düşüncelerini toparlar ve hayatını yeniden anlamlandırma fırsatı bulur. Gürültünün hakim olduğu bir dünyada, kendimizle kurduğumuz bu sessiz bağ, belki de en çok ihmal ettiğimiz ama en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden biridir.
Yalnız kalabilmek ise, dışlanmak ya da terk edilmek anlamına gelmez. Bilakis, insanın kendisiyle bilinçli olarak baş başa kalmayı seçmesi durumudur .Bu anlarda kişi; kim olduğunu, ne hissettiğini, ne istediğini daha açık bir şekilde görür ve ona göre ilerlemeyi tercih eder. Kalabalıkların ortasında bile yalnız hissedebiliriz; ancak gerçek yalnızlık, kendimizi unuttuğumuz anlarda ortaya çıkarıverir kendini . Sessizliğin içinde geçirilen kısa bir vakit bile, insanın kendisiyle olan bağını güçlendirir ve beden ruh bağının güçlenmesine sebep olur kişinin kendi benliğine açtığı bir kulak vermektedir aslında.
Ne yazık ki modern hayat, sessizliği ve yalnız kalabilmeyi bir zayıflık gibi göstermektedir. Oysa bu anlar, insanın iç sesini duymasına, düşüncelerini dinlemesine ve kendisini yenilemesine imkân verir. Kimi zaman bir pencere kenarında sessizce oturmak, kimi zaman kısa bir yürüyüş sırasında etrafı izlemek; işte bu küçük molalar, insan ruhunu besleyen en değerli anlardır.
Unutulmamalıdır ki, sessizlik ve yalnızlık, insanın kendine dönerek güç topladığı, hayatın karmaşasından sıyrılıp özünü hatırladığı anlardır. Bu yüzden sessizlikten korkmak yerine, ona bilinçli olarak yer açmak; yalnızlıktan kaçmak yerine, onu bir yenilenme fırsatı olarak görmek gerekir.
Belki de bugün, kısa bir süreliğine de olsa, kendimize sessiz bir zaman hediye edebiliriz. Çünkü insan, gerçek anlamda yalnız kaldığında ve sessizliğe kulak verdiğinde, en çok da kendisini yeniden bulur.
