Özellikle son dönemlerde (ben de dahil) kafamda sürekli "Günler sanki 24 saatten azaldı." gibi cümleler dolaşıyor. Ama bir günün 24 saat olduğu gerçeği de değişmiyor. Temel olarak değişen şey ise, gün içerisinde bizim o saatleri nasıl ve ne yönde tükettiğimiz.. Hayatımızın tam orasına koyduğumuz teknolojinin hayatımıza kattığı hız, bize zaman kazandırması gerektiği yerde daha da daraltıyor. Birçok işimizi kolaylaştıran bu araçlar, beraberinde bir o kadar daha çok iş ve sorumluluk yüklüyor. Böylece bizler, fark etmeden gün içerisinde daha çok iş yapmış oluyoruz.

Şimdi ise en basit örnek olarak akıllı telefonlarımızla birlikte iş de, haber de, sosyal hayat da tam olarak ufacık cebimize girdi. Bu durum sonucunda zihinsel olarak sürekli “meşgul” olmamıza neden oluyor. Aslında fiziksel olarak bir şey yapmasak bile, zihnimiz hep bir uğraş halinde oluyor. Bu da günün daha hızlı geçtiği hissini güçlendiriyor. Zaman aynı kalırken, yalnızca algımız değişiyor.

Belki de sorun günlerin kısa olması değil aksine bizim zamanı kullanma biçimimiz. Sürekli yetişmeye çalıştığımız bir hayatın içinde aslında hiçbir şeye tam olarak yetişemiyoruz. Bazen kendimizi sineye çekip bazı şeyleri düşünmemiz gerekiyor. Gerçekten zaman mı az, yoksa biz mi kendimizi gereğinden fazla yoruyoruz? Çünkü bazen bir günü uzatmanın tek yolu, onu daha sakin ve bilinçli yaşamaktan geçiyor.