Milli Takımımız bizi gururlandırıyor, sokağa döküyor, göğsümüzü kabartıyor... Buraya kadar her şey normal ve olması gerektiği gibi. Ancak biz Türk toplumu olarak duygularımızı en uçlarda yaşamayı sevdiğimiz için, bazen sevincimizin dozunu kaçırıp gerçeklerden kopabiliyoruz. Son günlerdeki o meşhur "tarihi başarı" söylemlerine bir de madalyonun diğer yüzünden bakalım mı?
Rakamlar Yalan Söylemez: 22. Sıradayız
FIFA’nın Nisan ayı dünya sıralamasına baktığımızda Türkiye 211 takım arasında 22. sırada. Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım; dünya sıralamasında ilk 25’in içinde olan bir ülkenin, 48 takıma çıkarılmış bir turnuvada yer alması bir "mucize" değil, normal olandır. Mesela Kosova bu sıralamada 78. sırada. Eğer onlar gitseydi, işte o zaman "tarih yazıldı" diyebilirdik. Bizim kalibremizdeki bir takım için bu turnuvalar artık bir hedef değil, bir alışkanlık olmalı.
Format Değişince Yol Kolaylaştı
Bugünkü başarıyı göklere çıkarırken, aslında bu tablodaki en büyük payın değişen statüde olduğunu görmezden geliyoruz. Eskiden Dünya Kupası'na 32 takım katılıyordu, 2026’da bu sayı 48’e çıktı. Avrupa’nın kontenjanı ise 13’ten 16’ya yükseldi. Kapı genişledi, içeri girmek doğal olarak kolaylaştı. İnsan sormadan edemiyor: Acaba 2022 ve öncesindeki o dar kontenjanlı statü devam etseydi, yine bu kadar rahat katılabilecek miydik?
Dünü Kötüleyerek Bugünü Yüceltmeyelim
Hafızalarımızı tazeleyelim: 2018 öncesinde çok tartışılan prim mevzuları ve saha dışı kaoslar olmasaydı, orada olabilirdik.
2022’de Avrupa elemelerinde 55 takım arasında 10 grup vardı. Grup birincisi Hollanda’yı 4-2 devirmemize rağmen, tek bir mağlubiyetle grubu 2. bitirmiştik. Aslında oyun ve performans olarak bugünden daha baskın bir tablo çizmiştik. Sonuçta yine bugün olduğu gibi bir başka grup ikincisi ile play-off oynadık.
Ama bir farkla! Karşımıza 78. sıradaki Kosova değil, dünyanın 5 numarası Portekiz çıktı. Hatırlayın; Portekiz deplasmanında 48 bin kişinin önünde kora kor oynadık. Maç 2-1’ken, 86. dakikada Burak Yılmaz o penaltıyı atsa, bugün bambaşka bir hikaye konuşuyor olacaktık. O günkü mücadeleyi görmezden gelip bugünü "tarihin en büyüğü" ilan etmek dünkü emeğe haksızlıktır.
Ölçülü Gurur, Gerçekçi Analiz
Elbette başarılıyız, elbette çocuklarımızı alkışlayacağız. Ancak bugünü övmek için dünü aşağılamaya, geçmişteki emeği yok saymaya gerek yok. Milli Takım’ın başarısı bizi mutlu etsin ama rasyonel bakış açımızı da köreltmesin.
Asıl mesele şudur: Biz zaten o turnuvalarda her daim bulunması gereken bir futbol ülkesiyiz. Asıl büyük başarı, 48 takım arasına girmek değil; o 48 takım arasından sıyrılıp sonuna kadar gidebilmektir.
