Takvim yine 6 Şubat’ı gösteriyor.
Aradan üç yıl geçti ama insanın içindeki saat hâlâ 04.17’de durmuş gibi.
O sabah uyanmadık aslında…
Bir ülke olarak sarsılarak kendimize geldik.
Kimimiz yatağından fırladı, kimimiz sevdiklerinin adını haykırdı, kimimiz ise bir daha hiç uyanamadı.
O gün sadece binalar yıkılmadı.
Hatıralar çöktü.
Planlar, hayaller, yarınlar enkazın altında kaldı.
Sonra saat 13.24 oldu…
Henüz ilk şoku atlatamadan ikinci bir darbe geldi.
“Bu kadar da olmaz” dedik.
Oldu.
Üç yıl geçti.
Ama acı takvim yapraklarıyla azalmıyor.
Zaman geçiyor deniyor ya…
Bazı acılar zamanla değil, sadece sessizlikle örtülüyor.
Bir anne hâlâ evladının odasına girmeye korkuyor.
Bir baba hâlâ telefon çaldığında irkiliyor.
Bir çocuk hâlâ rüyasında sallanan duvarlar görüyor.
Resmi rakamlar söylüyor:
53 bin 537 can.
Ama bu sadece bir sayı değil.
O rakamın içinde yarım kalan bir düğün var,
okula başlayamayan bir çocuk var,
emekli olduktan sonra “artık rahat edeceğim” diyen bir hayat var.
Deprem biteli üç yıl oldu.
Ama yas bitmedi.
Bitmiyor.
Evet, konutlar yapılıyor.
Evet, şehirler ayağa kaldırılmaya çalışılıyor.
Bunlar çok kıymetli.
Ama insan bazen şunu soruyor kendine:
“Peki kalbimiz ne zaman toparlanacak?”
Belki de cevap şu:
Toparlanmayacak.
Biz bu acıyla yaşamayı öğreneceğiz.
Her 6 Şubat’ta içimiz biraz daha sessiz olacak.
Biraz daha yavaş konuşacağız.
Biraz daha dikkatle sarılacağız sevdiklerimize.
Çünkü artık biliyoruz:
Hayat sağlam sandığımız duvarlardan değil,
bir saniyede elimizden kayıp gidebiliyor.
Bu yazı bir haber değil.
Bir hatırlatma.
Unutmamak için.
6 Şubat’ta hayatını kaybedenleri rahmetle anıyorum.
Geride kalanlara ise sabır değil…
Dayanma gücü diliyorum.