Hakkari'nin Yüksekova ilçesinde haince bir pusu sonrası 22 yaşında şehit olan Jandarma Er Ramazan Köse'yi dün uğurladık Artvin'in Borçka ilçesinde..

Çavuş Ramazan Gülle ve Jandarma er Yunus Yılmaz ile birlikte şehit düşmüştü Ramazan Köse

Hepsi hayatının en güzel çağında aramızdan ayrıldılar..

Geride gözü yaşlı sevdalar, analar-babalar bıraktılar..

Borçka’dan bir fidan geçti omuzlarda..

Herkesin eli uzandı tabuta..

Son bir dokunuş son bir helallik yarışı içindeydi herkes..

O kalabalıkta elbet bütün gözler şehidin ailesi üzerindeydi..

Anne Gülsen-  baba Begcan ve  oğulları Ufuk ve Samet’in acısını nasıl tarif edebilirim ki!

Ne söylenir?

Ne yazılır?

Ne konuşulur?

Sözün bittiği noktada boğazdan geçmeyen lokma gibi oluyor her şey..

Ocaklara ateş böyle düşüyor işte..

Yanıyor-yanıyor ama hiç sönmüyor..

Son yolculuk sonrası herkes evine dönüyor..

Eve dönmeyen Ramazan Köse..

Oysa 4 ay sonra dönecekti evine..

Anasına-babasına kardeşlerine doya-doya sarılacaktı..

Sevdasına kavuşacak, özlem giderecekti..

Sonra hayata kaldığı yerden devam ederek aşında-işinde-ekmeğinde olacaktı..

Ama Ramazan’a bunları çok gördüler..

Tıpkı onun gibi toprağa verdiğimiz binlerce fidan gibi onu da kopardılar aramızdan..

Ama terörün çırpınışı boşuna..

Bu dağlara bu denizlere bu ovalara ve bu şehirlere hakim olan tek şeyi aramızdan koparamayacaklar..

Barış-sevgi ve kardeşlik..

Elbet bu acıların bir sonu olacak.

Elbet analar ağlamayacak..

Elbet sonunda kazanan bu ülkenin evlatları-babaları-anaları olacak..

Ne pusular ne kanlı oyunlar ne de düşmanlıklar hiçbiri tutmayacak..

Oyun kökünden bozulacak!