Türkiye’de futbolun temel sorunu, çoğu kişinin sandığı gibi kötü sonuçlar, formsuz oyuncular ya da teknik direktör tercihleri değil. Asıl mesele, futbolun özünü oluşturan dinamiklerin doğru kurulmamış olmasıdır. Futbol, her şeyden önce bir düzen, bir ritim, bir sistem ve kültür işidir. Bu dinamikler doğru çalışmadığında, en iyi oyuncu da en iyi teknik adam da bu çarkın içinde öğütülür. Türkiye’de yıllardır yaşanan tam olarak budur: yanlış kurulan bir sistemin içinde doğru sonuç aramak.

Oysa modern futbol, rastlantılara değil, doğru kurgulanmış bir yapıya dayanır. Avrupa’da kulüpler önce kim olmak istediklerine karar verir, sonra bu kimliği sahaya taşıyacak modeli oluşturur. Model, oyuncuyu belirler; oyuncu, hocayı değil. Teknik direktör, kulübün kültürüne eklemlenir; kulüp, hocanın ruh hâline göre şekil değiştirmez. Türkiye’de ise süreç tam tersine işler. Önce oyuncu alınır, sonra bu oyuncuya uygun bir oyun aranır. Önce hoca getirilir, sonra kulübün kimliği hocanın tarzına göre yeniden yazılır. Bu nedenle Türkiye’de futbolun kaderi hala “ iyi gün performansına” bağlıdır. Bir gün iyi oynanır, ertesi gün aynı takım tanınmaz hale gelir. Çünkü dinamikler yoktur; sadece anlık reaksiyonlar vardır.

Aslinda bu eksik dinamikler sahada da kendini gösterir. Oyuncular sorumluluk almaktan kaçınır çünkü sistem onlara neyi, nasıl ve neden yapmaları gerektiğini söylemez. Teknik heyet, planını sahaya yansıtamaz çünkü planın kendisi kulübün kültürüne değil, haftalık rakibe göre şekillenir. Yönetimler günü kurtarmaya yönelir çünkü uzun vadeli bir modelin yokluğunda tek ölçü skor olur. Taraftar sabırsızlaşır çünkü ortada tutunacak bir oyun kimliği yoktur. Böylece herkes birbirini suçlayan ama kimsenin sorumluluk almadığı bir döngü oluşur

Hal boyle olunca da ,

Türkiye’de futbolun en büyük yanılgısı, “başarı gelirse sistem kurulmuş demektir” düşüncesidir. Oysa gerçek tam tersidir: 

Sistem kurulursa başarı gelir. Bugün Avrupa’da istikrarla büyüyen kulüplerin ortak noktası, teknik direktör değişse bile oyun kimliğinin değişmemesidir. Çünkü dinamikler kişilere değil, kulübün kendi aklına bağlıdır. Türkiye’de ise her değişiklik, sıfırdan başlamak anlamına geliyor. Bu yüzden hiçbir proje tamamlanamaz, hiçbir model olgunlaşamaz, hiçbir kültür kök salamaz.

Sonuc olarak, 

Türkiye’de futbolun sorunu ne tek bir maçta, ne bir transferde, ne de bir teknik adamda aranmalıdır. Sorun, yıllardır yanlış kurulan ve yanlış işletilen dinamiklerdedir. Doğru dinamikler olmadan başarı gelmez; gelse bile kalıcı olmaz. Türkiye’nin artık sonuç odaklı değil, dinamik odaklı bir futbol aklına ihtiyacı var. Çünkü futbol önce doğru kurulur, sonra kazanılır. Ve Türkiye, kendi futbol aklını inşa etmediği sürece başkalarının sistemlerine özenmekten öteye geçemez.