Teknoloji gelişti, hayat değişti. İşlerimiz kolaylaştı, ulaşım hızlandı, binalar yükseldi, şehirler büyüdü. Eskiden saatlerimizi alan birçok işi artık dakikalar içerisinde halledebiliyoruz. Her geçen gün biraz daha modernleşiyor, hayatımızı kolaylaştıracak yeni imkânlarla tanışıyoruz. Ama bütün bu gelişmelerin arasında farkına varmadan çok önemli bir şeyi kaybettik: Bir ağacın gölgesinde huzur bulabilmeyi…

Öyle bir noktaya geldik ki bunaldığımızda, sıcaktan kaçmak istediğimizde ya da sadece birkaç dakika kafamızı dinlemeye ihtiyaç duyduğumuzda gövdesine yaslanabileceğimiz bir ağaç arar olduk.

Bir zamanlar sokaklarımızı süsleyen, mahallelerimize nefes aldıran, çocukların altında oynadığı, büyüklerimizin gölgesinde sohbet ettiği o güzel ağaçlar birer birer azaldı. Yerlerini beton binalara, otoparklara, geniş yollara ve yüksek duvarlara bıraktılar.

Yıllarca bize karşılıksız oksijen veren, yazın kavurucu sıcağında gölgesini esirgemeyen, kuşlara yuva, insanlara huzur olan ağaçlarımızı korumakta ne yazık ki yeterince başarılı olamadık.

Dedelerimizden, büyük dedelerimizden bizlere miras kalan o yemyeşil ormanlar, bugün aynı güzelliğiyle gelecek nesillere ulaşabilecek mi, doğrusu insan düşünmeden edemiyor.

Elbette şehirler gelişecek. İnsanların yaşayacağı evler, konaklayacağı oteller, çalışacağı iş yerleri yapılacak. Bunların hepsi hayatın bir gerekliliği. Ancak bütün bunları yaparken doğaya ne kadar yer bıraktığımızı da sorgulamamız gerekiyor.

Peki, şehirden bunalan insanlar nereye kaçacak?

Gün boyu beton binaların arasında yaşayan, trafikle, gürültüyle, iş stresiyle mücadele eden insanlar nefes almak istediğinde nereye gidecek? Çocuklarımız toprağa basmayı, bir ağaca tırmanmayı, kuş sesleriyle uyanmayı nerede öğrenecek?

Bir şehrin gelişmişliği yalnızca yükselen binalarıyla, yapılan yollarıyla ya da açılan alışveriş merkezleriyle ölçülmemeli. O şehirde yaşayan insanların ne kadar rahat nefes alabildiği, doğayla ne kadar iç içe yaşayabildiği de en az bunlar kadar önemli olmalı.

Bugün belki farkında değiliz ama kaybettiğimiz her ağaçla birlikte biraz daha gölgesiz, biraz daha nefessiz kalıyoruz.

Üstelik mesele yalnızca gölgede oturmak da değil. Ağaçlar toprağı koruyor, havayı temizliyor, birçok canlıya yaşam alanı sağlıyor. Ormanlarımız yalnızca yeşil alanlardan ibaret değil; doğanın dengesini sağlayan, hepimizin hayatına dokunan büyük bir zenginlik.

Bir ağacın büyümesi yıllar alıyor. Ancak o ağacı kaybetmek bazen birkaç dakikaya bakıyor. İşin en acı tarafı da bu.

Bir yandan yeni fidanlar dikmenin öneminden söz ederken diğer yandan yıllardır ayakta duran ağaçların değerini yeterince bilemiyoruz. Oysa yeni bir ağaç dikmek kadar mevcut ağaçlarımızı korumak da büyük önem taşıyor.

Özellikle sıcaklıkların artmasıyla birlikte orman yangınları da hepimiz için ciddi bir tehdit oluşturuyor. Her yaz farklı bölgelerden gelen yangın haberleriyle içimiz yanıyor. Yıllarca büyüyen ağaçların, binlerce canlının yaşam alanının saatler içerisinde yok oluşunu üzülerek izliyoruz.

Umarız bu yıl da gelecek yıllarda da hiçbir orman yangını haberi almak zorunda kalmayız. Ancak yalnızca temenni etmek yeterli değil. Yangınlar yaşanmadan önlemlerimizi almak, ormanlık alanlarda daha dikkatli davranmak ve doğayı koruma konusunda herkesin sorumluluk üstlenmesi gerekiyor.

Çünkü ormanları korumak yalnızca yetkililerin görevi değil. Piknik yapanın, doğada vakit geçirenin, yol kenarına çöp atan ya da attığı sigara izmaritinin nelere yol açabileceğini düşünmeyen herkesin bu konuda sorumluluğu var.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:

Bizden önceki nesillerin bize bıraktığı doğadan, bizden sonraki nesillere ne kadarını bırakabileceğiz?

Bugün bir ağacın gölgesini arayan bizler, yarın çocuklarımızın aynı gölgeyi bile bulamamasına neden olmamalıyız.

Betonun arasında sıkışmış bir hayatı normalleştirmemeli, yeşili yalnızca tatillerde gidilen yerlerde aramamalıyız. Şehirlerimizin içinde de ağaçlara, parklara, insanların huzurla oturabileceği doğal alanlara ihtiyacımız var.

Unutmamalıyız ki doğa, ihtiyaç duyduğumuzda gidip ziyaret edeceğimiz bir yer değil; hayatımızın ayrılmaz bir parçası.

Bir ağacın gölgesinde oturup rüzgârın sesini dinlemek, kuşların ötüşünü duymak, birkaç dakikalığına da olsa dünyanın telaşından uzaklaşmak aslında ne büyük bir zenginlikmiş…

Belki de teknolojinin bu kadar ilerlediği bir çağda en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, yeniden doğaya dönebilmektir.

Çünkü hayatı kolaylaştıran teknoloji olabilir ama hayatı yaşanabilir kılan doğadır.

Ve unutmayalım…

Bugün gölgesine hasret kaldığımız ağaçları koruyamazsak yarın nefes alabileceğimiz bir dünya aramak zorunda kalabiliriz.