Türkiye’de futbol, artık yalnızca bir eğlence aracı olmaktan çıktı. Adeta bir güç gösterisi arenasına dönüştü.

Statlarda tribünleri dolduran taraftarlar, bir temaşa oyunu izlemek yerine saha arkasında dönen masa oyunlarına tanık oluyor. Son günlerde yaşananlar da bunun en açık göstergesi.

Ancak asıl garip olan, bütün bu yaşananların ardından ortaya çıkan sessizlik.

Kulüpler sessiz.
Hakemler sessiz.
Yöneticiler sessiz.
Taraftarlar sessiz.
Gazeteciler sessiz.

Kısacası futbolun bütün paydaşları sessiz.

Bunun iki nedeni olabilir.

Ya herkes futbolun gerçekten temizlenmesini bekliyor ya da “Bana da sıra gelir mi?” korkusuyla kimse kafasını kumdan çıkarmak istemiyor.

Hani bir söz vardır:

“Çiğ yemedim ki karnım ağrısın.”

Yapılan operasyonların amacı da tam olarak bu olmalıydı; çiğ yiyenlerle yemeyenleri birbirinden ayırmak.

Ancak güç savaşı giderek kızışıyor.

Öyle ki, “Şu hakemi istiyorum” diyenler halının altına süpürülürken, “Biz o hakemi bir daha istemiyoruz” diye isyan edenler zan altında bırakılmaya başlanıyor.

Asıl bunun sorgulanması gerekiyor.

Hatta futbol kamuoyunu bilinçli şekilde bulandıranlara da bakılmalı. Çünkü suyu bulandırmak da en az yaşananların üzerini örtmek kadar futbolun güvenilirliğine zarar veriyor.

Peki, temiz futbol mümkün mü?

Bunca paranın döndüğü, bu kadar büyük çıkarların bulunduğu hiçbir yapının tamamen temiz kalmasını beklemek belki de fazla iyimserlik olur.

Ama adalet mümkün.

Üstelik adalet, bugün futbolda herkesin ihtiyaç duyduğu tek somut kavram.

Adaleti sağlayın ki futbol yeniden seyir zevki olan bir oyuna dönüşsün.

Yoksa yıllardır izlediğimiz bu tiyatro artık kimseye zevk vermiyor.