Gazetecilik ve yazarlık iyice  sıradanlaşmaya başladı..

Meslek hem onurunu hem güvenirliğini kaybediyor

Eli kalem tutan,ağzı azıcık laf sanan kendini dev aynasında görüyor..

Esip gürlemekle,yalan-dolanlarla  bu işlerinin yürüyeceğine inanlar aslında fena yanılıyor..

“Farklı olayım,öne çıkayım,herkes beni konuşsun” derdine düşenler için artık bu durum  iflah olmaz bir hastalık haline dönüşmüş.

Demokrasiye inandıklarını belirtenler,objektif gazetecilik yaptığını söyleyenler,kendini aydın-araştırmacı olarak tanıtanlar bile tutturabildiğini kandırma derdinler

Kendi yalanlarına inananlar herkesi kendi gibi görmeye başlıyor…

O kadar çok örnek var ki..

Ben size Trabzon üzerinden bu işe soyunanları örnek vereyim..

Bakın üç farklı eğilime ait yazar Nedim Şener,Adem Yavuz Arslan ve Fahriye Çetin akıllarınca Hrant Dink cinayeti sonrası Trabzon’u kaleme almış,kitap yazmış..

Kitaplarda Trabzon’un derin şeması var..

Sağdan-soldan isimler kitapta yerini almış..

Akıllarınca cinayeti aydınlatıyorum diye yola çıkanlar,olaylarla hiçbir alakası olmayan insanların karalıyorlar..

Hale bu kitaplar piyasada..

Kitapların adlarını buradan yazıp reklamlarını yapacak değilim..

Trabzon’un derinliği,cinayetin perde arkası,tutanaklar..Akla gelen ne varsa yazılmış..

Adice işlenmiş bu cinayetin en dibine inilsin aydınlanmamış tek şey kalmasın suçlular cezasını çeksin elbette..Ona diyecek tek sözüm yok..

Ama öyle Trabzon’da yaşayıp bu işlerle uzaktan yakından ilgisi olmayan insanlar karalanınca bunun adı da ahlaksızlık oluyor

“Trabzon’u yazacağım,bu konuyu aydınlatacağım” diyecek kişi önce bu şehre gelecek kim kimdir tanıyacak?

Öyle önüne gelen her bilgiye atlayıp ne bu şehri ne bu şehrin insanlarını karalamayacak?

Trabzon üzerinden hesap yapanlar senaryo çizenler kendilerine göre derinlik yaratanlar bilsin ki artık kazdıkları kuyuya kendileri düşüyor..

Yargının şamarını fena yiyorlar,yemeye de devam edecekler..