Soma’da ocaklara düşen ateş hala yanarken, bir başka acıyı da İstanbul’dan gelen haberle yaşadık.

10 işçimizi ne yazık ki asansör faciasında kaybettik.

Her biri arkasında acı dolu hikayeler bıraktı..

Ekmek parası için girdikleri inşaattan bir daha çıkamadılar..

Oysa hepsinin umutları vardı.

Biri daha yeni nişanlıydı evlilik hayali kuruyordu..

Diğeri üniversiteyi kazanmıştı harçlık biriktiriyordu..

4 oğlu ile Gümüşhane’den İstanbul’a gelen baba ise ekmeğinin peşindeydi..

2 evladını kaybetti..

Bir başka gencimiz ise kardeşine düğün yapmak için inşaatta çalışıyordu..

Hepsi bir boşluğa düştü..!

Sahi ölüm senin adını kim koydu?

İş kazaları konusunda yazıyoruz-çiziyoruz-konuşuyoruz ama hepsi havaya gidiyor

Yaptığımız tek şey..

Ah-vah çekip ortalıkta suçlu aramak..

Samimi değiliz, üç gün geçiyor her şeyi unutuyoruz..

Susarak, kafamızı kuma gömerek, timsah gözyaşları dökerek neyi çözeceğiz..

Bakın 2014 yılının ilk 8 ayında bin 270 işçi hayatını kaybetmiş..

İş cinayetine kurban gitmiş her biri..

İş cinayetlerinin en çok yaşandığı alanlar tarım-inşaat-taşımacılık-enerji ve belediye iş kolları..

Ölen işçilerimizin büyük bir kısmı ise taşeron, yevmiyeli ve sigortasız çalışan işçiler..

Elektrik çarpması, servis kazaları, göçük ve ezilme sonucu yaşamlarını kaybediyorlar..

8 ayda bin 270 işçimiz ölmüş..

Bu rakam korkunç..

Daha kaç can daha vereceğiz, daha kaç insanımızı kaybedeceğiz..

İş kazalarının önüne geçebilme noktasında elimiz-kolumuz bağlı mı oturacağız?

Yoksa  yürekli bir şekilde el-ele verip bu işin önüne mi geçeceğiz..

İktidar-muhalefet/ işveren-bürokrat  artık gözlerinizi açın..

Yasaysa yasa..

Kanunsa-kanun..

Yeter artık bu işe son verin..

Yüreklere ateş değil su serpin..