Trabzon’da genç istihdamı artıyor mu, yoksa azalıyor mu?

Daha önemlisi, şehirdeki iş olanakları gençlerin beklentilerini gerçekten karşılıyor mu?

Bugün birçok Trabzonlu genç, eğitimini tamamladıktan sonra geleceğini başka şehirlerde, hatta başka ülkelerde arıyor. Doğduğu ve büyüdüğü şehirde kalmak istemesine rağmen ekonomik koşullar ve sınırlı iş imkanları, gençleri göçe zorluyor.

Peki gençler neden Trabzon’dan ayrılmak istiyor?

Bunun iki temel cevabı var: İş imkanlarının yetersizliği ve hayat pahalılığı.

Trabzon’da gençlerin eğitimlerine ve mesleklerine uygun iş bulabilmesi her geçen gün daha da zorlaşıyor. İş bulanların önemli bir bölümü ise aldığı ücretle barınma, ulaşım ve diğer temel ihtiyaçlarını karşılamakta güçlük çekiyor. Şehirde yaşam maliyetleri yükselirken gençlere sunulan çalışma koşulları ve ücretler aynı ölçüde iyileşmiyor.

Bu nedenle gençler için şehir dışında yaşamak çoğu zaman bir tercih değil, zorunluluk haline geliyor.

Bugün Trabzonlu bir doktor, mühendis, öğretmen ya da başka bir meslek sahibi neden işini kendi şehrinde yapamıyor da başka illere gitmek zorunda kalıyor?

Bu sorunun cevabını yalnızca gençlerde aramak doğru değil. Çünkü Trabzon’da her eğitim alanına ve meslek grubuna yeterli istihdam sağlanamıyor. Diğer büyükşehirlerle karşılaştırıldığında iş seçeneklerinin daha sınırlı olması, gençlerin önüne fazla alternatif bırakmıyor.

Üstelik Trabzon artık ucuz bir şehir de değil.

Kira fiyatları, ulaşım giderleri ve günlük yaşam masrafları gençlerin şehirde bağımsız bir hayat kurmasını zorlaştırıyor. Bir genç çalışmasına rağmen geleceğini planlayamıyor, ev kuramıyor ve kendisini güvende hissedemiyorsa başka şehirlere yönelmesi şaşırtıcı değildir.

Ancak bu tabloyu değiştirmek mümkün.

Gençlerin yalnızca sosyal etkinliklere değil, doğrudan üretime ve istihdama katılmasını sağlayacak kalıcı çalışmalar yapılmalı. Yeni yatırım alanları oluşturulmalı, özel sektör desteklenmeli, genç girişimcilerin önündeki engeller kaldırılmalı ve üniversiteler ile iş dünyası arasındaki bağ güçlendirilmelidir.

Gençlere “Trabzon’da kalın” demek tek başına yeterli değil.

Onlara kalabilecekleri bir ekonomik ortam, mesleklerini yapabilecekleri iş alanları ve geleceklerini kurabilecekleri koşullar sunmak gerekiyor.

Trabzon gençlerini kaybetmek istemiyorsa onların beklentilerini dinlemeli ve bu beklentilere uygun adımlar atmalıdır. Belki o zaman gençlerin başka şehirlerde gelecek aramasının önüne geçilebilir.

Belki o zaman Trabzon, gençlerin ayrılmak için fırsat kolladığı değil; çalışmak, üretmek ve yaşamak istediği bir şehir haline gelebilir.