Trabzonlu olmayana istihdam yok mu ?

Şehir hastanesi inşaatında sona yaklaşılırken, çalışmalar iç işlemler ve tefrişat aşamasına yöneldi. Yetkililer, sürecin sağlıklı ilerlemesi için toplantı üzerine toplantı yapıyor. Yatak kapasitesinin bine çıkarılması, teknolojik altyapının tamamlanması ve gerekli ihale süreçlerinin yetiştirilmesi adına kurmaylar her hafta bir araya geliyor.

Ancak tüm bu hazırlıkların yanında, hastanenin mevcut haliyle ulaşımının zor olacağı ve zemin yapısına ilişkin risklerin orta vadede ciddi sorunlara yol açabileceği yönündeki tartışmalar da gündemdeki yerini koruyor. Bu durum, projenin sadece fiziki değil, aynı zamanda stratejik açıdan da sorgulanmasına neden oluyor.

Öte yandan personel alımı sürecine ilişkin ortaya atılan bir iddia, kamuoyunda büyük yankı uyandırdı. Siyasi iradenin, işe alımlarda “Trabzon’da ikamet etme şartı” getirdiği yönündeki bilgiler tartışmaları alevlendirdi.

Bilindiği üzere işsiz Trabzonlu gençlerin aileleri, Büyükşehir Belediyesi, Sağlık Müdürlüğü ve parti il binalarında adeta nöbet tutarak çocukları için iş talebinde bulunuyor. Yerel istihdam beklentisi güçlü şekilde dile getirilirken, farklı bir kesimden de dikkat çeken tepkiler yükseliyor.

Özellikle Trabzon’da üniversite ve lisansüstü eğitimini sürdüren ya da tamamlayan gençler, uygulamanın adil olup olmadığını sorguluyor. Bu kesim, barınma ve yaşam koşullarının zorluğuna dikkat çekerek, sürecin kendileri açısından dezavantaj oluşturduğunu ifade ediyor.

Gençler tepkilerini şu sözlerle dile getiriyor: “Biz de yıllardır burada yaşıyoruz. Ev satın alma imkânı olanımız yok denecek kadar az. Kiralık ev bulmak bile oldukça zor. Bu durumda hastanenin hiçbir biriminde bize yer verilmeyecek mi? Trabzon Şehir Hastanesi’nin tüm üniteleri siyasi tercihler doğrultusunda bize kapalı mı olacak?”

Tüm bu gelişmeler, şehir hastanesi etrafında şekillenen tartışmaların yalnızca sağlık hizmetleriyle sınırlı kalmadığını; istihdam, adalet ve yerel öncelikler gibi daha geniş bir çerçevede ele alındığını gösteriyor.