Trabzon'da neredeyse gün geçmiyor yeni bir futbol okulu açılmasın. Her köşe başında bir tabela, her mahallede yeni bir futbol akademisi... Sayıları artıyor, denetimleri ise aynı hızla artmıyor.

Geçmişte futbol oynamış, antrenörlük yapmış birçok isim bulamayınca kendine farklı bir alan, çözümü futbol okulu açmakta buluyor. Elbette kimsenin ekmeğinde gözümüz yok. Emek veriliyorsa karşılığı da olmalı. Özel eğitim veriliyorsa bunun bir bedeli de olur. Ancak mesele ücret almak değil. Mesele, kontrolsüzlüğün artık normalleşmiş olması.

Bugün Türkiye'de en küçük esnaf bile kazancının hesabını veriyor. Vergisini ödüyor, denetleniyor. Peki ya futbol okulları?

Binlerce liralık kayıt ücretleri alınıyor. Aylık aidatlar toplanıyor. Forma, malzeme, organizasyon adı altında ek ödemeler isteniyor. Ortada ciddi bir ekonomik hareketlilik var. Ama denetim? Yok denecek kadar az. Vergi konusunda nasıl bir sistem işliyor, ne kadar kayıt altına alınıyor, bilen de yok, sorgulayan da.

İşte tam da burada devlet devreye girmeli. Çünkü bu alan artık tamamen kendi hâline bırakılmış durumda. Önüne gelen futbol okulu açıyor. Yeterli bilgiye sahip olan da aynı tabelayı asıyor, hiçbir yeterliliği olmayan da. Çocukların geleceğinin bu kadar kolay teslim edilebildiği başka bir alan var mı, doğrusu merak ediyor insan.

En büyük zararı ise amatör kulüpler görüyor.

Yıllardır yokluk içinde ayakta kalmaya çalışan kulüpler var. Yönetimleri cebinden para harcıyor. Sponsor arıyor. Forma alıyor, deplasmana gidiyor, lisans çıkarıyor. Maddi ve manevi bütün yükü omuzluyor. Amaçları para kazanmak değil; çocuklara spor yaptırmak, Türk futboluna yeni yetenekler kazandırmak.

Diğer tarafta ise bu işin sadece kazanç kısmını görenler var. Hazır düzenin kaymağını yiyenler...

ESKİDEN NASILDI?

Aileler çocuklarını amatör kulüplere götürürdü. Yetenekli olan lisanslanır, futbol hayatına devam ederdi. Yeterli görülmeyen çocuk ise kırılmadan başka branşlara yönlendirilirdi. Kimse ailelerin umutları üzerinden ticaret yapmazdı.

Bugün ise futbol, ne yazık ki birçok yerde ticaretin merkezine oturmuş durumda. Yetenek ikinci planda kalıyor, ödeme gücü ilk sıraya çıkıyor. Ne kadar ücret ödersen o kadar iyi eğitim alacağını düşünen veliler oluştu. Bu algıyı oluşturanlar da yine bu sistemin içindekiler.

Velilerin de payı yok değil bu tabloda.

"Ne kadar pahalıysa o kadar kalitelidir." anlayışıyla hareket eden aileler az değil. Çocuk arkadaşını görüyor, aynı futbol okuluna gitmek istiyor. Israr ediyor. Aile ise bütçesini zorluyor. Belki mutfağından kısıyor, belki başka bir ihtiyacını erteliyor. Sırf çocuğu üzülmesin diye yüksek ücretleri ödemeyi kabul ediyor.

Elbette forma veriyorsanız, malzeme alıyorsanız bunun bir bedeli olabilir. Antrenör çalıştırıyorsanız ücret talep etmeniz de doğaldır. Kimse buna itiraz etmez. Ancak fahiş ücretlerin normalleştirilmesi, çocukların hayalleri üzerinden gelir kapısı oluşturulması kabul edilemez.

Futbol okulları para kazanma merkezi değil, sporcu yetiştirme merkezleri olmalıdır. Öncelik çocukların gelişimi olmalı, kasalar değil.

Artık bu alanın sıkı şekilde denetlenmesi gerekiyor. Kim futbol okulu açabiliyor? Hangi kriterlere göre açıyor? Ne kadar gelir elde ediyor? Vergisini ödüyor mu? Verdiği eğitim gerçekten yeterli mi? Bunların tamamı kamu adına sorgulanmalı.

Çünkü mesele sadece para değil.

Mesele, Trabzon futbolunun geleceği...

Bugün denetimsiz büyüyen bu yapı, yarın amatör futbolun belini tamamen kırabilir. O zaman da yetenek yetiştirecek kulüp bulamayız, yetişen çocukları ise sadece ücretini ödeyebilen ailelerin çocukları arasından seçmek zorunda kalırız.

İşte asıl tehlike de burada başlıyor.