Trabzon’da hem Büyükşehir Belediyesi’nin hem de ilçe belediyelerinin önemli sorunlarından biri sahada çalışacak personel bulamamak.
İlginç olan ise belediyelerde personel sayısının az olmaması.
Tam tersine...
Personel sayısı oldukça yüksek. Ancak çalışanların önemli bir bölümü masa başında.
Sahaya çıkacak, işin yükünü taşıyacak personel sayısı ise yetersiz.
Teknik personel eksikliği de ayrı bir sorun.
Bir tarafta masa başında görev yapan kalabalık bir kadro, diğer tarafta yol bakımında, temizlikte, itfaiyede, park ve bahçelerde çalışan sınırlı sayıda personel...
Asıl yükü taşıyanların sayısı yetmiyor.
Üstelik belediyelerde işe girmek için ciddi çaba harcayan, referans arayan çok sayıda insan var. Fakat işe girdikten sonra aynı çalışma isteğini herkes göstermiyor.
Kimisi için amaç yalnızca mesaiyi tamamlamak.
Oysa belediyecilik sahada karşılığı olan bir iş.
Yağmurda, çamurda, kışın soğuğunda, yazın sıcağında çalışacak insanlara ihtiyaç var.
Bugün TİSKİ’de bir personel Arsin’in yaylasında görev yaparken, başka bir ekip Tonya’nın bir köyündeki sorunu çözmeye çalışıyor.
Mesafe büyüyor, iş büyüyor, personel aynı kalıyor.
Sonuçta sahadaki çalışan daha fazla yük taşıyor.
Burada belediyelerin yeniden bir personel planlaması yapması gerekiyor.
Masa başındaki personelin tamamını sahaya çıkaralım demiyoruz.
Ama ihtiyaç fazlası görülen bazı kadroların, belediyenin hizmet üretmesini kolaylaştıracak alanlarda değerlendirilmesi mümkün.
Çünkü bugün ortaya çıkan tablo çok net:
Bir tarafta güneşin altında, yağmurda, çamurda çalışanlar var. Diğer tarafta klimanın altında mesainin bitmesini bekleyenler...
Bu dengesizlik sürdürülebilir değil.
Belediyeler sahadaki personel açığını kapatmalı.
İşin hızlanması, hizmetin vatandaşa daha çabuk ulaşması için saha ekipleri güçlendirilmeli.
Çünkü belediyecilik sadece masada plan yapmakla değil, sahada iş yapmakla ölçülür.
