Eskiden bir mahalle demek, sadece yan yana duran evler demek değildi.

Kapıyı çalmadan girilen komşular, akşamüstü sokakta oynayan çocuklar, balkondan birbirine seslenen teyzeler, kimin başı sıkışsa yardımına koşan insanlar vardı. Birbirimizi tanır, birbirimizin derdini bilirdik.

Şimdi ise aynı apartmanda oturduğumuz insanların adını bile bilmiyoruz.

Asansörde karşılaşıyor, başımızı telefonumuza eğip geçiyoruz. Çocuklar sokak yerine ekranlarda büyüyor, komşuluk ise birkaç WhatsApp mesajına sıkışıyor.

Şehir büyüdükçe birbirimize uzaklaştık.

Belki de kaybettiğimiz şey sadece mahalle kültürü değil; birbirimize “nasılsın?” diye gerçekten sorma alışkanlığımız.

Oysa bazen bir şehri yaşanabilir yapan yolları, binaları ya da alışveriş merkezleri değil, kapısını çalabileceğiniz bir komşunuzun olmasıdır.

Mahallelerimiz hâlâ yerinde.

Peki ya mahalleli olma duygumuz?