KAHİRE’DE GAZETECİLİK REFLEKSİ

Geçtiğimiz hafta Trabzonlu iş insanları, bürokratlar ve gazeteciler Mısır’ın başkenti Kahire’deydi.

Oldukça faydalı geçtiği ifade edilen bu ziyarette Haber61 de vardı. Kurumumuzu, imtiyaz sahibimiz Tanju Akıncıoğlu temsil etti.

Hem Haber61 adına hem de TİMBİR (Türk İnternet Medya Birliği) Genel Başkan Yardımcısı sıfatıyla organizasyonda yer aldı. Gelişmeleri yakından takip etti.

Burada küçük bir parantez açmak isterim.

Tanju Akıncıoğlu, Haber61’i bir bilgisayarla yola çıkaran, bugünlere gelmesi için yıllarını veren bir isim.

Kolay olmadı elbet. Yaklaşık 20 yıl boyunca emek verdi, uğraştı, didindi. Haber61'in Türkiye'de ve dünyanın farklı yerlerinde tanınan bir haber kuruluşu hâline gelmesinde büyük pay sahibi oldu.

Bütün bunlara rağmen ön planda olmayı pek sevmez Tanju Bey. Daha ziyade işin mutfağında bulunmayı tercih eder.

Lakin gazetecilik başka bir şey.

İnsanın mayasında varsa, nerede olursa olsun kendini belli eder.

Kahire'de de öyle oldu.

Trabzon'dan çok sayıda gazetecinin katıldığı ziyarette Tanju Bey, yalnızca toplantıları takip etmekle yetinmedi.

Arapça bilen bir tercüman buldu. Kamerasını, mikrofonunu hazırladı. Trabzonlu bürokratlarla, yöneticilerle ve Mısırlı yetkililerle röportajlar gerçekleştirdi.

Üstelik bunu alelade bir tercümanla da yapmadı.

Soruları bizzat  üniversitede dijital medya profesörü olan, aynı zamanda Al-Youm Gazetesi Genel Yayın Yönetmenliği görevini yürüten Dr. Mohamed Tharwat sordu…

Düşünün bir kere...

Böylesine bir ismi bulacaksınız, röportajlarda görev almasını sağlayacaksınız. Sorular Arapça sorulacak, cevaplar Arapça alınacak, ardından Türkçe karşılıklarıyla izleyiciye aktarılacak.

Öyle göründüğü kadar kolay işler değil bunlar.

Tanju Bey bütün bu işleri organize etti. Bir muhabir gibi çalıştı, haberlerini hazırladı ve bizlere ulaştırdı.

Şimdi diyeceksiniz ki, patronunuz olduğu için bunları yazıyorsunuz.

Hayır efendim!

Ne böyle bir niyetim var ne de böyle bir mecburiyetim.

Gazetecilikte marifeti kim gösterirse hakkını teslim etmek gerekir. Bizim anlayışımız budur.

Hele ki bir iş insanı, onca mesuliyetinin arasında mikrofonu eline alıp haber peşinde koşuyorsa bunu görmezden gelmek de olmaz.

Demek ki gazetecilik yalnızca bir meslek değilmiş onun için. Yıllar geçse de içindeki o heyecan eksilmemiş.

Kahire'de gördüğümüz de buydu.

Tanju Akıncıoğlu'nu bu gayreti, ince düşüncesi ve her şeyden önemlisi kaybetmediği gazetecilik refleksi dolayısıyla tebrik etmek gerek.

Hakkını teslim edelim.

***

SİZİN BELEDİYECİLİĞİNİZDE MERHAMETE YER YOK MU?

Trabzon'da bazı ilçe belediyelerinin sokak hayvanlarına karşı duyarsızlığı artık tahammül sınırlarını aştı.

Yazık, hem de çok yazık!

Sokakta yaşayan o hayvanların da canı var. Acıkıyorlar, hastalanıyorlar, acı çekiyorlar. Kimi bir otomobilin altında kalıyor, kimi insanların zulmüne uğruyor, kimi başka hayvanların saldırısıyla can çekişiyor.

Dertlerini anlatamıyorlar. Hepsi bu!

Peki, ilçe belediye başkanları ne yapıyor?

Hiç vicdanınız sızlamıyor mu beyler?

Her ilçenin bütçesi var. Veteriner hekimlik hizmeti sağlamak da öyle aşılmaz bir mesele değil. İki odalı küçük bir klinik açmak, yaralı bir kedinin tedavisini yaptırmak bu kadar mı zor?

Bir köprüyü sonra yapın. Bir yolu gelecek yıl asfaltlayın. Fuzuli harcamalarınızdan vazgeçin. Ama şu hayvanların canını kurtarın!

Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç'i bu konuda takdir ediyoruz. Sahipsiz köpekler için yeni tesisler, rehabilitasyon imkânları ve ciddi yatırımlar gündemde. Ortahisar Belediye Başkanı Ahmet Kaya'nın da yaralı ve hasta hayvanların tedavisine yönelik gayretleri takdire şayan.

Lakin Ortahisar'ın da kapasitesi belli.

Diğer ilçelerde yaralanan hayvanlar alınıp Ortahisar Belediyesinin kliniğine getiriliyor. Nasıl olsa orada tedavi edilir diye!

Ne güzel iş değil mi? Zahmet başkasının, rahatlık sizin!

Madem klinik açmıyorsunuz, bari Ortahisar Belediyesine maddi ve tıbbi destek sağlayın. Ona da yanaşmıyorsunuz!

Vatandaş deseniz ayrı bir çaresizlik içinde. Sokakta yaralı bir hayvan görüyor, tedavi ettirmek istiyor. Fakat cebindeki para yetmiyor. Vicdanıyla geçim derdi arasında kalıyor. O arada nice hayvan telef olup gidiyor.

Sahi, ne işe yarıyor bu belediyeler?

Futbol turnuvalarına, türlü etkinliklere, gösterişli organizasyonlara para buluyorsunuz da bir kedinin tedavisine mi bulamıyorsunuz?

Futbol kulüplerine sponsor arayacağınıza bir defa da sokak hayvanları için yardım kampanyası düzenleyin. Hayırseverleri bir araya getirin. Mama desteği sağlayın. Düğünlerde takı yerine mama bağışı yapılmasını teşvik edin.

İsteyene çare çok!

Ama önce insanda biraz vicdan olacak.

Trabzon Valiliğine de çağrımızdır. İlçe belediyelerini bu konuda harekete geçirmeli, yapılanları ve yapılmayanları takip etmelidir. İlgili bakanlıklar da belediyelerin kanuni sorumluluklarını yerine getirip getirmediğini denetlemelidir.

Çünkü bu mesele belediye başkanlarının keyfine bırakılamaz.

Bir ilçenin belediye başkanı yalnızca orada yaşayan insanlara karşı değil, o ilçedeki sahipsiz hayvanların korunmasına ilişkin görevlerinden de sorumludur.

Şimdi soruyoruz bütün ilçe belediye başkanlarına:

Kaç yaralı kediyi tedavi ettirdiniz? Kaç hayvanın hayatını kurtardınız? Bütçenizden bu iş için kaç lira ayırdınız?

Çıkın, açıklayın!

Makam koltuğunda oturmakla, fotoğraf çektirmekle, her törende boy göstermekle belediye başkanlığı yapılmaz.

Bir canı kurtarmaya niyetiniz yoksa o koltuklarda ne işiniz var?

Şimdilik söyleyeceklerimiz bunlar.

Ama bu meselenin peşini bırakmaya hiç niyetimiz yok!

***

YENİ REKTÖRÜN İLK İCRAATLARI DİKKAT ÇEKTİ

Son Cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile yeni atanan 11 rektör içinde Trabzon Üniversitesine atanan Prof. Dr. Hasan Rıza Aydın da yer aldı.

Her ne kadar adı kurucu rektör olarak anılsa da kendi yeni tabiri ile "İlahiyat Öğretim Üyesi" Emin Bey'in konservatif tutumu ile şekillenen kapalı dönem sona ermiş oldu.

İçi boş kalan protokoller hariç, şehirle ve halkla ilişkiler 8 yıl sonra nihayet harekete geçirilmeye hazırlanıyor.

Yeni rektörün mesajları tamamen moral, motivasyon, liyakat ve kurumsal aidiyet üzerine olduğu için akademik ve idari personelde bir heyecan uyandı.

Cübbeyi giyer giymez bütün birimleri dolaşarak kendisini tanıtan ve kolay gelsin diyerek hâl hatır soran genç rektör, aynı zamanda danışman ve yardımcılarını da hep genç isimlerden (40 yaş altı) seçerek Trabzon Üniversitesine adeta gençlik aşısı uygulamakla işe başladı.

Ardından 10 Kasım Atatürk'ü anma törenleri ile etkinliklerin tamamında yer aldı.

Rıza Hoca koşan ve koşturan bir yönetici olarak biliniyor.

Teknoloji-Gelişim Birimi-Yönetim Bilişim Sistemleri, Fatih Eğitim Fakültesi ve Halkla İlişkiler Anabilim Dalı gibi dallardan yardımcılar seçti; muhtemelen Tıp Fakültesinden bir temsilci atayıp yönetim ekibini tamamlamış olacak.

Daha önce üniversite bünyesinde fakültesi, birimi, bölümü dahi bulunmayan (alakasız alanlardan gelen) kişilere yönetim katında bu kez görev verilmemesi dikkat çekiyor.

Kendisi Kanuni Eğitim ve Araştırma Hastanesi Başhekimliği görevinde iken 3 yıldır dekanlığını yapan, bu rektörlük adaylığı sürecinde de rakibi olan Prof. Dr. Ahmet Şen, yeni rektör Prof. Dr. Hasan Rıza Aydın'a bizzat destek veren isimler arasında yer aldı.

Dekan Şen, cübbe giyme ve devir teslim töreninde de hazır bulundu. Antalya'dan kongreden döner dönmez ayağının tozuyla Aydın'ın yanında yer aldı.

Bu kamusal duyarlılık büyük takdir uyandırdı ve alkış topladı.

Yabancı Diller ve Turizm, Bilgisayar ve Bilişim Bilimleri, İletişim, İlahiyat, Hukuk, Siyasal Bilgiler ve Fatih Eğitim Fakültesi gibi güçlü akademik birimleri künyesinde bulunduran Trabzon Üniversitesi, Trabzon Tıp Fakültesi ile ay sonunda hasta kabulüne başlaması planlanan Şehir Hastanesinin akademik olarak kendisine bağlanmasıyla rektörlük elini ciddi anlamda güçlendirmiş olacak.

Rıza Hoca, Fatih Eğitimden Prof. Dr. Tolga Erdoğan'ı aldı. Uygulamalı Bilimlerden de Prof. Dr. Mehmet Kokoç'u ekibine kattı.

Halkla İlişkilerden Dr. Öğr. Üyesi Recep Çolak'ı (başdanışman olarak) yanına aldı.

Tıptan bir yardımcı daha atayınca hem fenni hem sosyal bilimler açısından tam dengeli bir idari kurmay kadrosu da oluşturmuş olacak.

Yeni rektör, ilk günden koşturmaya başlayarak dersine nasıl iyi çalışmış olduğunu gösterdi.

Öylesine yoğun ve tempolu bir hazırlık gerçekleştirmiş ki, Trabzon-Ankara arasında adeta mekik dokuyarak ve kurumla ilgili bütün gerekli bilgileri toplayarak hem süre kazanmış hem de başarı şansını artırmış görünüyor.

İşini ciddiye alan her yönetici eninde sonunda muvaffakiyete ulaşır.

Şimdi bizim esaslı tavsiyemiz, işinin uzmanı akademik ve idari personeli motive edip herkesi layıkıyla harekete geçirebilmesi ve layıkıyla değerlendirilebilmesi.

Hocanın aşırı tempo yükünden sesi bile kısılmış...

Üniversitenin ulusal ve uluslararası görünürlük seviyesini artıracağız derken de hazırlıksız gelmediğini resmeder gibiydi.

Kurumsal aidiyet, kamusal güven ve yetki devri elbette zamanla gerçekleşince…

Özellikle akademik liglerdeki durumu ile tartışılan Trabzon Üniversitesi akademik göstergelerini de ayağa kaldırmaya başlayacaktır.

***

BİR ANLIK HEYECAN, BİR ÖMÜRLÜK ACI!

Gençlerin motosiklet tutkusu, ne yazık ki giderek can yakıyor. Kimi sürat peşinde, kimi heyecan, kimi de arkadaşlarına kendini ispat etme derdinde. Sonrası mı? Ağır yaralanmalar, sakatlıklar, ölüm haberleri ve perişan aileler…

Trabzon'da da Türkiye'nin dört bir yanında da hemen her gün motosiklet kazası haberleriyle karşılaşıyoruz. Hele genç yaşta kaybedilen canlar, insanın içini daha bir acıtıyor.

Motosiklet elbette mühim bir ulaşım vasıtası. Lakin gençlerin bir kısmı için ulaşımın ötesinde, sürat ve adrenalin aracı hâline gelmiş durumda. Ehliyet alma yaşının bazı motosiklet sınıflarında 16'ya kadar düşmesi de ailelerin mesuliyetini artırıyor.

Gençlik bu, kanı kaynar. Tehlikeyi düşünmeden gaza basar. Fakat bir anlık hevesin bedeli bazen bir ömür ödenir.

Burada en büyük mesuliyetlerden biri ailelere düşüyor.

Çocuğu üzülmesin, arkadaşlarından geri kalmasın diye motosiklet alan anne babalar, bir de işin sonunu düşünmeli. Bugün "Motosiklet almıyorum." dediğiniz için çocuğunuzun surat asması mı daha ağır, yoksa yarın hastane kapısında çaresiz beklemek mi?

Elbette her motosiklet kullanan genç sorumsuz değil. Kurallara riayet eden, dikkatli kullanan nice genç var. Bizim sözümüz, motosikleti sürat yarışına çevirenlere ve buna göz yumanlara.

Bir başka mesele de motosikletli kuryeler.

İşsizlik korkusu, sipariş yetiştirme telaşı, işveren baskısı… Tecrübeli tecrübesiz nice genç, ekmek parası uğruna trafikte canını tehlikeye atıyor. Bazı işverenlerin sipariş hızını insan hayatının önüne koyması kabul edilebilir mi?

Yemek müşteriye on dakika geç ulaşsa ne olur? Bir insanın hayatından daha mı kıymetli?

Üstelik kış kapıda. Yağmur, kar, buzlanma derken tehlike daha da büyüyecek.

Devletin denetimleri artırması, okullarda trafik eğitiminin ciddiyetle verilmesi, işverenlerin de çalışanlarının can güvenliğini gözetmesi şart.

Ama en mühimi, ailelerin kararlı olması.

Çocuğun her isteğini yerine getirmek, ona iyilik etmek değildir. Bazen "Hayır!" diyebilmek de evlat sevgisinin gereğidir.

Unutmayalım…

Bugün çocuğunuzun hevesini kırmak, yarın mezarı başında gözyaşı dökmekten evladır.