BİR DURUN ALLAH AŞKINA! DERDİNİZ NE SİZİN?

Bu konuyu daha önce de dile getirdik bu köşede. Lakin görüyoruz ki değişen pek bir şey yok.

Belediyelerden kulağımıza gelenler, kulislerde konuşulanlar, bitmek bilmeyen makam hesapları...

Öyle bir hengâme var ki insan hayret ediyor!

Malum, belediyeler kamu kurumları. Ancak buralardaki istihdamda siyasi münasebetlerin, dostlukların, hatır gönül işlerinin ne kadar tesirli olduğunu da biliyoruz. Elbette liyakatiyle, emeğiyle, hakkıyla görev yapanları tenzih ediyoruz.

Bizim meselemiz başka!

Belediyelerde çalışan, günümüz şartlarında toplumun önemli bir kesiminden daha iyi gelir elde eden, düzenli maaşı ve belli bir iş güvencesi bulunan bazı isimlerin bitmek bilmeyen makam sevdası...

Bir bakıyorsunuz daire başkanlığı istiyor. Öteki müdürlük peşinde. Bir başkası şeflik, amirlik derdinde.

Durmuyorlar da!

Siyasileri araya sokmalar, belediye başkanlarının kapısını aşındırmalar, başkan yardımcılarına ricacılar göndermeler...

Yahu kardeşim, nedir sizin bu koltuk merakınız?

Ne istiyorsunuz daha?

Bir tarafta asgari ücretle ay sonunu getiremeyen insanlar var. Emekli maaşıyla geçinmeye çalışan, pazardan eli boş dönen, evladının ihtiyacını karşılayamayan binlerce aile var.

Diğer tarafta düzenli geliri, işi, belli bir hayat standardı olduğu hâlde gözü hâlâ üst makamlarda olanlar...

Biraz insaf! Biraz izan! Biraz da haya!

Sizin hiç mi gözünüz doymuyor?

Bu kadar büyük meziyetleriniz, bugüne kadar fark edilmeyen kabiliyetleriniz mi var? Yoksa makam sahibi olunca kendinizi daha mı kıymetli hissedeceksiniz?

İdarecilik heves işi değildir. Mesuliyet ister, ehliyet ister, liyakat ister.

Üstelik her çalışan müdür, her müdür daire başkanı olmak zorunda da değil.

İnsan bulunduğu vazifede de kıymetlidir. İşini hakkıyla yapan bir emekçinin itibarı, nice makam sahibinden yüksektir bizim nazarımızda.

Ama gelin görün ki kimilerinin gözü yaptığı işte değil, oturacağı koltukta!

Yeter artık!

Belediye başkanlarını, siyasileri kendi şahsi ikbaliniz için meşgul etmekten vazgeçin.

O kurumların asli vazifesi sizin kariyer hesaplarınızı çözmek değil, millete hizmet etmektir.

İşiniz var, maaşınız var, ekmeğiniz var. Çalışın, vazifenizi layıkıyla yerine getirin. Hak ettiğiniz bir görev varsa zaten usulünce değerlendirilir.

Ama her fırsatta birilerini devreye sokup kendinize makam aramayı da marifet saymayın.

Bir gün olsun dönüp bakın şu memleketin hâline.

Sabahın köründe işe giden, akşam evine yorgun dönen, aldığı üç kuruşla ailesini geçindirmeye çalışan insanları düşünün.

Ve kendinize şu suali sorun:

Ben bu millete daha iyi hizmet etmek için mi makam istiyorum, yoksa kendi nefsimi tatmin etmek için mi?

Cevabını başkasına vermeyin.

Vicdanınıza verin!

Çünkü bazı insanların ihtiyacı olan şey yeni bir makam değil, biraz kanaat, biraz edep ve haddini bilmektir.

***

EVLİLİK ARTIK HAYAL Mİ OLDU?

Eskiden evlilik çağına gelen gençlere büyüklerimiz, “Ne zaman dünyaevine gireceksin?” diye sorardı. Şimdilerde bu sualin yerini başka bir endişe aldı: “Bu şartlarda nasıl yuva kurulacak?”

TÜİK’in 2025 yılı verilerine göre Türkiye’de 15 yaş ve üzerindeki 19 milyon 861 bin 472 kişi hiç evlenmedi.

Azımsanacak bir rakam değil doğrusu.

Elbette herkesin evlenmek gibi bir mecburiyeti yok. Kimi hür yaşamayı tercih ediyor, kimi aradığı hayat arkadaşını bulamıyor. Kimisi de evlilik müessesesine eskisi kadar itimat etmiyor.

Lakin meselenin bir de geçim derdi var.

Bugün iki gencin yuva kurması öyle kolay değil. Nişanı, düğünü, altını, ev kirası, eşyası derken daha yolun başında kabarıyor masraflar.

Hele bir de düzenli gelir yoksa...

Eskiden büyüklerimiz, “İki gönül bir olunca samanlık seyran olur” derdi. Güzel sözdü vesselam. Fakat bugün o samanlığın bile kirası cep yakıyor.

Bir başka mesele de insanların birbirine duyduğu güvenin azalması. Boşanmalar, bitmeyen anlaşmazlıklar, karşılıklı beklentiler derken gençlerin bir kısmı evlilikten uzak duruyor.

Hâsılı, kimi evlenmek istemiyor, kimi istese de cesaret edemiyor.

Asıl düşündürücü olan da bu zaten.

Bir zamanlar gençlerin en büyük hayallerinden biri kendi yuvasını kurmaktı. Bugün ise pek çoğu ay sonunu nasıl getireceğinin hesabını yapıyor.

İnsan ister istemez soruyor: Gençler mi evlilikten uzaklaşıyor, yoksa hayat şartları mı onları evlilikten uzak tutuyor?

***

TRABZON İÇİN ATILAN ADIMLARA KÖSTEK OLMAYIN!

Trabzon’da öteden beri garip bir alışkanlık var. Birileri şehir adına bir adım atmaya görsün, hemen başlar itirazlar.

“Kim ödedi bu masrafı, neden gittiniz, niçin bu kadar kalabalıksınız?”

Elbette kamu kaynakları hoyratça harcanamaz. İsrafın müdafaası olmaz. Lakin her ziyareti de peşinen gereksiz masraf olarak görmek, kusura bakılmasın, pek insaflı bir yaklaşım değil.

Dünya değişti artık. Ticaretin, turizmin, dostluğun hudutları kalktı. Şehirler bile kendi aralarında münasebet kuruyor, yeni pazarlar arıyor.

Trabzon’un da buna ihtiyacı var. Hem de fazlasıyla...

Sanayisi sınırlı olan bu şehrin en büyük kazanç kapılarından biri turizm. Esnafın yüzünün gülmesi, çarşıda alışverişin artması, kente döviz girmesi için yeni arayışlar zaruri.

Nitekim Trabzon Büyükşehir Belediyesi ile Trabzon Ticaret ve Sanayi Odasının iş birliğinde Mısır’a gerçekleştirilen ziyaret de bu bakımdan kıymetli.

Muhammed Salah’ın Trabzonspor’a transferiyle Mısır ve Trabzon arasında oluşan yakınlık, turizm açısından da yeni bir kapı araladı. Mısırlı turistlerin şehrimize ilgisi artarken bu münasebetleri geliştirmek için harekete geçilmesi gayet yerinde.

İş insanları, gazeteciler ve bürokratların katıldığı temaslarla karşılıklı ilişkilerin temeli güçlendirildi. Önümüzdeki süreçte Mısır’dan Trabzon’a yapılacak ziyaretler ve muhtemel iş birliği anlaşmaları da bu gayretin devamı olacak.

Şimdi bütün bunları bir kenara bırakıp yalnızca seyahat masrafı üzerinden yaygara koparmanın kime ne faydası var?

Eleştiri elbette yapılır. Harcamaların hesabı da sorulur. Fakat ortada bir usulsüzlük yahut israf tespit edilmeden her teşebbüsü şaibe altında bırakmak, muhalefet etmek değil, yapılan işe gölge düşürmektir.

Üstelik her girişimden hemen netice beklemek de ayrı bir garabet.

Bugün gidilir, yarın dostluk kurulur, belki bir yıl sonra ticaret başlar. Bazen de beklenen karşılık alınamaz. Olsun! Hiç değilse bir gayret ortaya konulur.

Kardeş şehir ilişkileri de böyledir. Bugün atılan küçük bir adım, yarın büyük bir iktisadi kazancın kapısını açabilir.

Bizim itirazımız eleştiriye değil, sırf karşı çıkmak için yapılan muhalefete.

Zira Trabzon’un yerinde saymaya değil, yeni kapılar açmaya ihtiyacı var.

Şehir için çabalayanların hevesini kırmak kolay. Marifet, o gayrete katkı sunabilmekte.

Birileri yol ararken sürekli önlerine taş koymanın bu memlekete zerre kadar faydası yok.

***

HEKİMLER NEDEN İDARECİ OLMAK İSTİYOR?

Uzun zamandır zihnimi meşgul eden bir mesele var. Bugün sizlerle de paylaşmak istedim.

Hekimler neden bu kadar çok idari ve siyasi görevlerde bulunmak istiyor?

Yanlış anlaşılmasın. Kimsenin mesleğini, tercihini yahut yöneticilik kabiliyetini sorgulamak değil niyetimiz. Sadece merak ediyoruz.

Hekimlik, insan hayatına doğrudan dokunan, büyük fedakârlık isteyen, son derece müstesna bir meslek. Yıllarca tahsil göreceksiniz, gecenizi gündüzünüze katacaksınız, ardından insanların derdine derman olacaksınız.

Bundan daha kıymetli ne olabilir?

Lakin bakıyoruz, hekimler arasında belediye başkanı, milletvekili, rektör, bürokrat veya başka idari makamlarda görev almak isteyenlerin sayısı hayli dikkat çekiyor.

Elbette herkesin siyasete girme, memleket idaresinde söz sahibi olma hakkı var. Buna kimsenin itirazı olamaz.

Fakat insan ister istemez düşünüyor.

Hukukçuların mevzuata hâkimiyetleri, siyasal bilgiler mezunlarının aldıkları tahsil, mühendislerin planlama ve teknik birikimleri idari görevlerle daha doğrudan örtüşüyor.

Peki, ömrünü insan sağlığına adamayı tercih eden bir hekim, neden bir müddet sonra mesleğinden uzaklaşıp başka makamların peşine düşüyor?

Hekimlikten daha cazip olan nedir bu görevlerde?

Makam mı, yetki mi, topluma daha geniş imkânlarla hizmet etme arzusu mu?

Yoksa yıllarca büyük emeklerle edinilen mesleğin çalışma şartları mı insanları başka arayışlara sevk ediyor?

İşin doğrusu, bunu anlamak istiyoruz.

Bir başka husus da var.

Memleketin iyi yetişmiş hekimlere ihtiyacı ortadayken, yıllarca tıp tahsili görmüş insanların mesleklerinden uzaklaşması üzerinde düşünülmesi gereken bir mesele değil mi?

Elbette başarılı hekimlerden pekâlâ başarılı idareciler çıkar. Nitekim bunun örnekleri de var. İnsan ilişkilerindeki tecrübeleri, kriz anlarında karar verebilme kabiliyetleri ve toplum nezdindeki itibarları mühim avantajlar.

Ancak iyi hekim olmak, kendiliğinden iyi yönetici olmak anlamına gelmez. Aynı şekilde bir makamı istemek de o makamın gerektirdiği liyakate sahip olunduğunu göstermez.

Asıl üzerinde durulması gereken nokta burası..

Bir de hekimlerin idari makamlara gösterdiği rağbetin sebeplerini bizzat kendilerinden dinlemek isteriz.

Çünkü merakımız hakikaten büyük.

İnsan hayatını kurtarmak için çıkılan bir yol, neden zamanla makam ve idare arayışına dönüşüyor?

Belki de cevabı, hekimlerin mesleklerinden uzaklaşma sebeplerinde aramak gerekiyor.

Bizimkisi bir itham değil, samimi bir sual.

Ve doğrusu, cevabını da ziyadesiyle merak ediyoruz.