Metrekareye en çok yağmurun düştüğü illerden biridir Trabzon. Bir de kilometrekareye en çok sanatçının düştüğü illerden biri.

Yağmurun; doğanın mutluluk kaynağı olması gibi sanat da insanın avunma, neşe ve mutluluk kaynağıdır. Yağmurun doğayı cennete çevirmesi gibi, hayalleri ve yaratıcı güçleriyle sanatçılar da hayatımıza cennet esintileri getirmeye çabalar. O yüzden bakarsan görürsün ki büyük ulusların ve uygarlıkların büyük sanatçıları vardır.

Yağmur bedavadır. Herkesin tarlasına eşit düşer bu kentte. Ve bu kentin cefakâr sanatçıları da neredeyse bedava üretirler eserlerini. Herkesin tarlasına birkaç damla neşe, güzellik düşebilsin diye.

Su damlacıkları yukarılarda derlenip toparlanmasalar ne bulut diye bir şey oluşacak ne de rahmet görebilecek dünyamız. İşte, Trabzon Sanatevi de resimlerden, karikatürlerden, şiirlerden, öykülerden, tiyatrolardan, söyleşilerden, fıkralardan, masallardan, şarkılardan yüklü bulutlar oluşturup yağdırır üstümüze hayli zamandır. Ancak böyle böyle yeşerir çünkü bir toplumun kültür ormanı...

Bunu bilir aydınlık düşünceli insanlar. Bu kenti tanıyan ve gerçekten seven insanlar... Bilirler ki 4 bin yıllık tarihi olan bir kenttir burası. Binbir yoksunluk içinde 4 bin yıldır sanatçı ve sanat üreten bir kenttir.

Adeta Trabzon sanatıyla özdeşleşmiş, yüz yıldan eski anıtsal yapısıyla kentimize değer katan Trabzon Sanatevi'ne şimdi "Pılını pırtını topla ve bu binadan çık git!" deniyor, heyhat!

Yahya Kemal, bir bayram sabahı "gökte kanat, yerde ayak sesleri" duyarak adeta 9 asrın insanlarının akın akın gelip Süleymaniye'ye doluştuğunu anlatır bir güzel şiirinde.

Ben de Hasan İzzettin Dinamo'dan Bedri Rahmi'ye değin -dünyamızdan göçmüş- nice ustanın ara ara bu sanat mabedine uğrayıp sanatçıları ve sanatseverleri huzurla ve hayranlıkla seyrettiklerini düşünür dururum. Gelip de kimsecikleri bulamayacakları günün hüznünü yaşamamaları umuduyla...

Yıkmak, yok etmek kolay. Yaşatacak olanları da anacağız yarınlarda. Trabzon Sanatevi'ne kıyacak olanları da...