"Mademki ülkemize karşı bir yığın yükümlülüğümüz vardır, yurdumuzun iyiliği için söz söyleyebilmek de hakkımızdır." gibi bir giriş cümlesiyle başlar, ilk özel gazetemizin "Mukaddime"si.

Kısa süre sonra da Devleti Aliyye'nin sansür kurulları kurulur, "Madem sizin söz söyleme hakkınız vardır, bizim de sözünüzü ağzınıza tıkma hakkımız vardır" anlayışıyla çalışmaya başlar.

Her ürün yayımlanmadan önce denetime gönderilir. Sansür kurulu, hoşuna gitmeyen sözleri ve yazıları kırmızıyla çizer, yani çöpe atar. Bunun iyi yanı şudur ki yazı veya kitap yayımlandıktan sonra başınızın derde girme olasılığı azalmıştır. Yıllarca yerdiğimiz bu uygulamanın bir nimet olduğunu yeni yeni anlıyoruz.

Anayasadan kaynaklanan "haber almama" hakkımı uzun süre kullandıktan sonra geçen akşam, ülkemizde neler olup bitiyor diye gözde haber kanallarına baktım biraz. İçim rahatladı. Gördüğüm kadarıyla kayda değer bir sıkıntımız yok.

Polonya'da bir araba hızla gelip başka bir arabaya çarpmış. Brüksel'de öğrenciler hiç rahat durmuyorlarmış. Fransa'da geçim krizi ve tırmanan akaryakıt fiyatlarına karşı gösteri düzenlenmiş. Kaliforniyalı çiftçiler dev bal kabaklarını yarıştırmışlar da izleyenler pek heyecanlanmış. Bir de tırdan düşen lastik haberi ilgimi çekti. Lastik metrelerce gittikten sonra yön tabelasına çarparak durmuş.

"Kürtün Yaylası bu mevsimde çok güzel oluyor" başlıklı bir haber vardı. "5 N 1 K" kuralını bu habere uyguladım:

Kim: Kürtün Yaylası. Nerede: Kürtün'de. Ne zaman: bu mevsimde. Ne olmuş: yapraklarda sararmanın başlamasıyla acayip bir güzellik. Nasıl olmuş: yeşilin altında gizli kalan sarı ve turuncu pigmentlerin görünür hâle gelmesiyle. Niçin olmuş: yurdumuzda güzel şeylerin olduğunu göstermek için.

"Gazetecilik öldü" diyorlar, hiç olur mu öyle şey? "Gökler bugün de uzaklarda / Yıldızların gittiğini arz ederim / İnsanlar başladı çalışmaya / Güneşin doğduğunu arz ederim" tadındaki haberlerle ruha ferahlık veriyor, göz dolduruyor, gözde gazetecilerimiz.