Hayvanlardan korunmak için ve bir yerlere tutunabilelim diye kimi bitkiler, diken denen mızraklarını oluşturdular. Kirpi gibi hayvanların da kalkanı oldu dikenler.

Dikenlerle kaplı çok insan da var. Bunlar aksi, hırçın, kırıcı canlılar olarak bilinir. Dilleriyle sürekli iğneler fırlatıp tatsızlık çıkardıkları için.

Doğru dozda, doğru yerde kullanılan her nesne gibi "diken" de yararlı ve gereklidir aslında. Yanlış yapanlara batırıp onları uyarmak için. Ahlaklı mizahçıların yaptığı da budur. Hafiften acı vererek yanlışı ve doğruyu göstermek, hoşgörü ve anlayış sahiplerine...

Mizahçılar bazen öykü kılığında, bazen manzum batırırlar iğnelerini.

"Yediğin kazıklardan avuntu umuyorsun

Alıştın, nutukları dinleyip uyuyorsun

Sen böyle uyudukça sanma ki sabah olur

Körler memleketinde şaşı padişah olur!" diyen Aziz usta gibi.

"Bir varmış, bir yokmuş. Ülkenin birinde tek bir namussuz dahi yokmuş... E, hâl böyle olunca da namussuzu tanımlamak mümkün olmuyormuş..." benzeri cümlelerle -Muzaffer usta gibi- bazen masal kılığına sokarlar iğnelerini.

Fıkraların da iğneleri vardır senin için, benim için; en çok da karar makamındakiler için...

Yargıç mahkeme salonundan çıkarken ağzı kulaklarındadır.

"Neye gülüyorsun?" diye sorar bir meslektaşı.

"Bir anekdot öğrendim, çok hoş." der beriki.

"Anlat hele, biz de gülelim."

"Gel şöyle bir tenhaya geçelim de başımız derde girmesin. Bunu anlatan adama az önce hapis cezası verdim..."

Eski zamanda öyküler anlatan meddahların aralarda fıkralar anlattığı, yanlışları eleştirdiği de olurdu. İnsanımız öteden beri pek hoşgörülüdür. Ama nedense meddahların zaman zaman tartaklandığını, yara bere içinde kaldığını da yazar kitaplar.

Bugün meddahlar yok. Benzeri işler yapanlar var, onların da çıkınlarında iğneler... İşte o iğnelerle ve hoşgörüyle gelişir insanlık. Birçok komedyen tutuklandı bugüne dek, sözlerinden ötürü. Komedyenleri filan tutuklayarak değil...