Trabzonspor’un Mısırlı yıldızı Mohamed Salah’ın ziyaretinin ardından sosyal medyada bir anda ünlenen Kurtdere Yaylası’ndaki o taş...
Salah burada fotoğraf çektirdi, görüntüler binlerce kişi tarafından paylaşıldı. İlgi bu kadar yoğun olunca Trabzon Büyükşehir Belediyesi de bölgeye bir bank yerleştirdi, yanına da “Salah Yaylası” tabelası koydu.
Fakat dün ortaya çıkan görüntüler dikkat çekiciydi.
İddiaya göre bank da tabela da yerinde yoktu.
Şimdi bir bankın ve tabelanın çalınmasını konuşuyoruz.
Ama işin özü bundan çok daha büyük.
Çünkü Trabzon’da kamuya ait alanlarda yaşanan hırsızlıkların hikâyesi yeni değil.
Vatandaş otursun diye yaylalara, parklara banklar konuluyor. Bir süre sonra yerinde bulamıyorsunuz.
Çeşme yapılıyor, musluğu sökülüyor.
Yaylalara elektrik götürülüyor, kabloları ve bakır aksamı için hatlar tahrip ediliyor.
Yol kenarlarına yönlendirme tabelaları yerleştiriliyor, onlar da ortadan kaldırılıyor.
Elektrik direklerindeki metal parçalar sökülüyor.
Daha da ilginci...
Sokak hayvanları için bırakılan metal yuvalar bile yerlerinden alınıp hurdaya çevriliyor.
Yani kamusal alana ne koyarsanız koyun, birilerinin gözü orada.
Bu tabloyu sadece “üç beş kendini bilmez” diyerek geçiştirmek de artık mümkün görünmüyor. Çünkü aynı davranış farklı noktalarda, farklı zamanlarda tekrar ediyor.
Sümela Manastırı’nın üst bölümlerinde yaşananlar da bunun en çarpıcı örneklerinden biri.
Büyükşehir Belediyesi, bölgeye gelen ziyaretçilerin ve turistlerin dinlenebilmesi için banklar yerleştirdi.
Banklar kayboldu.
Yenileri konuldu.
Onlar da götürüldü.
Üçüncü kez konuldu...
Sonuç yine değişmedi.
Şimdi burada insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Biz ne ara ortak kullanım için konulan bir bankı, sahipsiz bir eşya gibi görmeye başladık?
Bir belediye hizmet üretiyor.
Vatandaşın kullanımına bir imkân sunuyor.
Birileri geliyor, onu söküp götürüyor.
Sonra belediye yeniden alıyor.
Yine kamu parası harcanıyor.
Yine vatandaş ödüyor.
Yine aynı hikâye başa sarıyor.
Elbette güvenlik tedbirleri artırılabilir.
Kameralar konulabilir.
Denetimler sıklaştırılabilir.
Şüpheliler tespit edilip gerekli işlemler yapılabilir.
Ama caydırıcılık sağlanmadığında, aynı manzarayla yeniden karşılaşmak kaçınılmaz hale geliyor.
Birileri alıyor, hepimiz yeniden ödüyoruz.
Sonra da dönüp “Neden sürekli aynı şeyi yapmak zorunda kalıyoruz?” diye soruyoruz.
Cevabı aslında çok uzaklarda aramaya gerek yok.
Allah ıslah eylesin.
Ne diyelim...
