Trabzon’da kömür işletmeleriyle alakalı hayli çetrefilli bir mesele var gündemde.

Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğü, yedisi Değirmendere Vadisi’nde, biri Yomra’da bulunan sekiz işletmenin faaliyetlerini çevre ve insan sağlığına olumsuz etkileri sebebiyle durdurdu. İşletmeciler yargıya başvurdu, ardından yürütmeyi durdurma kararı geldi.

Meselenin bir tarafında vatandaşın sıhhati, diğer yanında ekmeğinin peşindeki esnaf ve çalışanlar var.

Kömür tozundan pencere açamayan, balkonuna çamaşır asamayan insanların serzenişi yabana atılacak cinsten değil. Evlerin üzerine çöken o siyah tabaka, günlük hayatı hayli müşkül hâle getiriyor. Elbette kimse böyle bir muhitte yaşamak istemez.

Lakin işin bir de öteki yüzü var.

Yıllardır aynı yerde faaliyet gösteren işletmelere vaktiyle ses çıkarılmayıp bugün kapatma yoluna gidilmesi, ister istemez sual işaretleri doğuruyor.

Peki, bu insanlar nereye gidecek?

Yeni bir tesis kurmak öyle bugünden yarına olacak iş değil. Arazi bulunacak, beton dökülecek, depolar hazırlanacak, idari binalar yapılacak. Her biri ayrı külfet.

Üstelik Rusya-Ukrayna savaşı ve kömür taşıyan gemilere yönelik saldırılar sebebiyle tedarikte de ciddi sıkıntılar yaşanıyor. Mevcut stoklar azalırken kış kapıya dayandı. İşletmecinin hem yer hem mal temininde eli daralıyor.

Velhasıl, burada ne vatandaşın huzuru göz ardı edilebilir ne de ticaret erbabının geçim derdi.

İlgili kurumların artık kalıcı bir yer tahsisi üzerinde çalışması, tarafları aynı masada buluşturması icap ediyor.

Zira insanın sıhhati de mühim, ekmeği de... Birini korurken diğerini mağdur etmek, çare olmasa gerek.