Herkesin hayalidir bir ev sahibi olmak. Kira derdinden kurtulmak, kendi çatısının altında huzurla yaşamak, ileride çocuklarına bir ev bırakabilmek… Bizim toplumumuzda ev sahibi olmak, sadece barınma ihtiyacını karşılamak değil, aynı zamanda geleceğe yatırım yapmak demektir.

Ancak son yıllarda yaşanan ekonomik sıkıntılar, bu hayali giderek zorlaştırıyor. İnsanlar çalışıyor, kazanıyor, geçimini sağlamaya uğraşıyor. Ay sonunda elinde birikim kalmadığında ise ev sahibi olma düşüncesi her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor.

Trabzon’daki rakamlar da bunu açıkça ortaya koyuyor.

Sahibindex/BETAM verilerine göre, Eylül 2026 döneminde kentte konutların ortalama metrekare fiyatı 35 bin 774 TL’ye ulaşmış. Buna göre 100 metrekarelik bir evin fiyatı yaklaşık 3 milyon 577 bin TL.

Konutun yüzde 30’u peşinatla alındığında yaklaşık 1 milyon 73 bin TL gerekiyor. Kalan tutarın 10 yıl vadeli ve aylık yüzde 2,89 faizli krediyle karşılanması durumunda aylık taksit 75 bin TL’yi buluyor. Bu taksitin hane gelirinin yüzde 40’ını aşmaması için ise aylık yaklaşık 187 bin TL gelir gerekiyor.

Şimdi bir düşünelim… Trabzon’da kaç aile bu gelire sahip? Kirayla, mutfak masrafıyla, çocukların okul giderleriyle uğraşan vatandaş nasıl birikim yapacak, peşinatı nasıl hazırlayacak?

Elbette herkesin imkânı aynı değil. Ancak çalışan insanların ev sahibi olmasının bu kadar zorlaşması, üzerinde durulması gereken bir konu.

İnsanlar lüks istemiyor; çalışarak bir ev sahibi olmak, kira derdinden kurtulmak ve çocuklarına bir gelecek bırakmak istiyor.

Bir zamanlar yıllarca çalışıp bir ev sahibi olma hayali kuran aileler, bugün bu hayale ulaşmanın hesabını bile yapmakta zorlanıyor. Trabzon’daki 187 bin TL gelir hesabı da aradaki mesafenin ne kadar açıldığını gösteriyor.

Ev sahibi olmak, vatandaş için yeniden ulaşılabilir bir hedef hâline gelmeli. Zira insanın yıllarca çalışıp başını sokacağı bir eve sahip olamayacağını düşünmesi, geleceğe dair umutlarını da zedeliyor.