Ortahisar Belediye Meclisi'nde gündeme gelen bir tartışma, aslında uzun zamandır konuşulmayan önemli bir etik meseleyi yeniden hatırlattı. Türkiye'nin hemen her belediyesinde basın ve halkla ilişkiler birimlerinde gazeteci kökenli isimler görev yapıyor. Buna kimsenin itirazı yok. Çünkü bu kişiler artık gazetecilik değil, çalıştıkları kurumun tanıtımını, iletişimini ve halkla ilişkiler faaliyetlerini yürütüyor.

Sorun ise, bununla birlikte aynı kişilerin kendilerini hâlâ bağımsız gazeteci gibi konumlandırmalarıyla başlıyor. Belediyeden maaş alırken bir televizyon kanalında siyasi yorum yapmak, bir internet sitesinde köşe yazısı yazmak ya da sosyal medyada gazeteci kimliğiyle kamuoyu oluşturmaya çalışmak, tarafsızlık iddiasını ortadan kaldırır. Çünkü artık kamu adına değil, maaş aldığınız kurumun gölgesinde konuşursunuz.

Daha da vahimi, sahte hesaplar veya farklı mecralar üzerinden başka belediyeleri, belediye başkanlarını ya da siyasi aktörleri hedef alan algı çalışmaları yürütmektir. Böyle bir tutumun ne gazetecilikle ne de kamu göreviyle bağdaşan bir yanı vardır.

Elbette belediyelerde görev yapan tüm gazeteci kökenli çalışanları aynı kefeye koymak doğru olmaz. Trabzon'da da bu etik çizgiyi koruyan çok sayıda ismin bulunduğuna inanıyoruz. Ancak istisnai de olsa bu sınırı aşanlar varsa, belediye yönetimlerinin buna göz yummaması gerekir.

Nasıl ki siyaset yapmak isteyen askere "Üniformanı çıkar.", hâkime "Cübbeni çıkar." deniliyorsa; gazetecilik yapmak isteyenin de önce kamu kurumundaki görevinden ayrılması gerekir. Çünkü aynı anda hem kurumun sözcüsü hem de bağımsız gazeteci olunmaz.

Gazetecilik bir güven mesleğidir. Güven ise, çıkar çatışmasına yer bırakmayan net bir duruşla korunur.