Bir kısım insanlar vardır.

O insanları hiçbir makama, mevkiye, kalabalığa sığdıramazsınız.

Zira o insanlar, başkalarının belirlediği sınırlar dairesinde düşünmezler.

Birilerinin adamı olmayı, gölgesinde yaşamayı, cümlesini tekrar etmeyi kendilerine yakıştıramazlar.

İşte asıl konu tam da burada başlar.

Sormak gerekir: İnsan, birilerinin adamı olmadan da bir davanın adamı olabilir mi?

Bence olabilir.

Hatta gerçeğin değişmez olduğu yerde, olması gereken de budur.

Zira insanın fikri bir makama, bir çevreye, bir çıkara entegre olduğunda artık düşünce üretmez.

Yalnızca pozisyon alır, konumlanır. Bugün belki de problemimiz budur.

Öyle ki; bireyler ne düşündüğünü değil, hangi düşünce dairesinin şahsına ne kazandıracağını, fayda saylayacağını hesaplıyor.

Kim ne söyler?

Kim alınır, kim kırılır?

Kim üzülür, kim küser?

Kim kapıyı açar, kim kapatır?

Kim telefonunu açar, kim açmaz?

Kim selam verir, kim vermez?

Bu sualler içinde hakikat, çoğu zaman sessizce boğuluyor.

Halbuki bir insanın gerçek karakteri, yüzü herkesin onu alkışladığı, yücelttiği gün değil; alkışın, övgünün kesileceğini bildiği halde doğru gördüğünü, bildiğini söylediği gün ortaya çıkar.

Fikir üretmek her insanın işi değildir. Düşünmek cesaret ister. Zira düşünen birey, kalabalığın huzurunu bozar. Konfor alanını rahatsız eder. Sorgulayan insan ezberlenmiş basmakalıp cevapların, cümlelerin büyüsünü dağıtır.

Düşündüğünü açıkça net ve cesaretle söyleyen insan, muhakkak birilerini rahatsız eder. Bu sebeple toplumlar bazen fikir üreteni, dürüst insanı değil; kendilerine uyumlu, konforu rahatsız etmeyen insanı ödüllendirir.

Dürüst insanın sözü ağırdır. Çünkü o, hakikati allayıp pullayıp değil; olduğu gibi bütün çıplaklığı ile söyler. Birilerinin duymak istediğini değil; bilinmesi gerekeni söyler.

İşte bu yüzden hakikatin her zaman bir bedeli olmuştur.

Bazen yalnız kalırsınız.

Bazen yanlış anlaşılabilirsiniz.

Dün yanınızda olanların, bugün sizinle mesafeli olduğunu görürsünüz.

Bazen belki bir makamı, bir ortamı, bir fırsatı kaybedersiniz. Ancak insan tek bir şeyi kaybetmemelidir: O da kendi vicdanının karşısındaki itibarı.

Vatan, millet ve devlet konusu da böyledir. Çünkü vatan sevgisi sadece bayrak karşısında dururken kabaran duygulardan ibaret değildir.

Ulus sevgisi sadece yüksek sesle söylenen marşlar, sloganlar değildir.

Devlet sevgisi ise devleti yöneten her tercihi sorgusuz sualsiz mutlak doğru kabul etmek de değildir. Tersine… Devleti gerçekten seven, yanlışların karşısında duran, doğruları savunan ve onun için her şeyi göze alabilendir. Bu varlıkları seven; kandırılmasına sessiz kalmaz. Ne adına olursa olsun her yanlışı alkışlamaz.

Bilinmelidir ki; bazen en büyük sadakat, itiraz etmektir. Bazen vatanseverlik kendi mahallesinin yanlışını, hatalarını söyleyebilmektir. Çünkü bu sevgi bir aidiyet gösterisinden daha öte; ahlâkî bir sorumluluktur.

Şimdi açık konuşmak gerekirse her dönemde birileri çıkıp "Sen kimin adamısın?", " Sen kimden yanasın" diye sorar. Çünkü başkasının değil; kendi aklıyla konuşan insanı anlamakta zorlanırlar. Bu şekilde soranlara göre herkes bir yere bağlı olmalıdır. Bir gruba, bir çevreye, bir makama, bir hesaba…

Halbuki bazı insanlar sadece ve sadece hakikate bağlıdır.

Hakikate bağlı insan, hiçbir hesabın içine sığmaz. İşte o insan, onlar için tehlikelidir. Çünkü o insan satın alınamaz.

O insan korkutulamaz, yönlendirilemez.

Dün söylediğinin arkasında durur, söylediğini bugün inkâr etmez. Rüzgâra göre yön almaz, fikir değiştirmez. Her durumda tarafına dahi "yanlış yapıyorsun" diyebilecek karakterdedir.

İşte toplumlarda böyle insanlar azdır. Lakin tarihin akışını toplumların yönünü çoğu zaman kuru kalabalıklar değil, azınlıkta kalan hakikati söyleyen cesur insanlar değiştirir.

Bir gün insanların sustuğu, hakikatin zincirlendiği bir yerde biri ayağa kalkar. "Hayır" der.

"Bu doğru değil." der.

İşte tarih belki o tek sözcükle yön değiştirir.

Ben, her şeyi göze alabilen cesur insanlara inanırım.

Yalnız kalmayı, kaybetmeyi, yanlış anlaşılmayı göze alabilenlere…

Çünkü onlar şunu bilirler: İnsan kimi zaman susarak, sükût ederek hayatını kurtarır; ancak hakikati susturduğunda kendisini, karakterini, kimliğini kaybeder.

Ve son söz…

Bir insanın tanımak istiyorsanız ne söylediğine değil, ne için susmadığına bakın. Çünkü makamlar, mevkiler gelip geçicidir.

İnsanın çevresi dağılır. Aldığı alkışlar kesilir. Adlar unutulur. Lakin insanın kendi vicdanına karşı sorumluluğu ve verdiği hesap, ömrünün sonuna kadar arkasından gelir. Ondan asla ve asla kurtulamaz.

İşte bu yüzden... "Kimsenin adamı olmayana, hakikatin namusunu taşıyan, sahip çıkan insanlara inanırım."

Ve unutulmamalı ki: Hakikat, kalabalıkların tercihiyle seçilmez fakat bir gün geldiğinde bütün kalabalıkları yargılar.