Trabzon'un 18 ilçesi var. Bu ilçelerin yalnızca birinde, Ortahisar Belediyesi bünyesinde kedi kliniği bulunuyor. Geriye kalan 17 belediyede ise böyle bir hizmet yok.
Düşünün…
Sokakta ezilen, yaralanan, sakat kalan ya da gözünü kaybeden bir kediyle karşılaşıyorsunuz. Eğer Ortahisar sınırları içerisindeyse bir umut var. Peki ya diğer ilçelerde?
Maalesef yok.
Belediyeler sürekli yeni projelerden söz ediyor. Yol yaptık, park yaptık, sosyal tesis yaptık, köprü yaptık… Hepsi güzel. Ama iki veteriner hekim ile küçük bir klinik kurmak gerçekten bu kadar mı zor?
Üstelik öyle büyük yatırımlardan da bahsetmiyoruz. İki odalı mütevazı bir alan, iki veteriner hekim ve birkaç personel... Hepsi bu.
Unutulmaması gereken bir gerçek var.
Belediyeler sadece insanlara değil, sokakta yaşayan canlara da hizmet etmek zorunda. Çünkü onlar da bu şehrin bir parçası. Onların da yaşam hakkı var.
Bugün birçok vatandaş, yaralı bir kediyi ya da köpeği veterinere götürmek istiyor ama maddi imkânı el vermiyor. Tedavi masrafları ağır geliyor. Sonuç ne oluyor?
Veteriner müdahalesiyle kurtulabilecek hayvanlar, çaresizce kaderi...